tag:blogger.com,1999:blog-19574611188027692412011-07-28T20:08:17.759-07:00เพราะชีวิตคือการเดินทางเพื่อค้นหา...seekhttp://www.blogger.com/profile/03452895829725903994noreply@blogger.comBlogger251100tag:blogger.com,1999:blog-1957461118802769241.post-61704798746232578432010-03-08T09:17:00.000-08:002010-03-08T09:18:53.725-08:00" วันนี้เป็นวันสตรีสากล ดิฉันไม่มีโอกาสได้ไปร่วมงานกีฬาของกลุ่มพัฒนาสตรีที่อำเภอ แต่ดิฉันก็ไปอำเภอเหมือนกันแต่ไปติดต่อสำนักงานสรรพากร เพื่อถามไถ่เรื่องการเรียกคืนภาษีจ่ายเกินของลูกชาย ที่สรรพากรตามหนังสือที่บงวันที่ 28 พย 2551 ดิฉันก็ขอให้เขาคิดเงินคืนพร้อมดอกเบี้ย 7.5 ต่อปี ดิฉันจะต้องจ่ายคืนเขาเท่าไหร่? เขาก็ไปค้นหาหนังสือที่ดิฉันเซ็นรับหนังสือ เมื่อปี 51 แต่เขาหาไม่เจอเขาก็เลยเริ่มคิดดอกเบี้ยตั้งแต่วันที่ 29 พย 51 เป็นต้นมาจนถึง 8 มี.ค 53 ดิฉันรู้สึกว่าไม่เป็นธรรมเลย เพราะตามความเป็นจริงแล้วเป็นไปไม่ได้เลยที่วันที่ 29 พย.51 ดิฉันจะได้รับหนังสือฉบับนั้น ดิฉันจึงทักท้วงกับเจ้าหน้าที่ว่าไม่ถูกต้อง เขาควรจะเว้นระยะเผื่อทางไปรษณีย์จะมาส่งหนังสือนั้นที่บ้าน แต่เจ้าหน้าที่กลับบอกว่ามันก็มีค่าส่วนต่างไม่เท่าไรหรอก ไม่กี่สตางค์ ดิฉันจึงบอกกับเจ้าหน้าที่ว่า จริงอยู่ที่มันคิดแล้วเป็นเงินไม่กี่สตางค์ เพราะยอดมันน้อยแต่มันมีค่่าทางด้านจิตใจที่รู้สึกว่าไม่ยุติธรรม และถ้ายอดเงินมันเป็นแสน เป็นล้านล่ะ?? มันคงไม่คิดเป็นเศษสตางค์อย่างนี้ สุดท้ายทางเจ้าหน้าที่บอกดิฉันว่า ถ้าดิฉันไม่พอใจก็ให้ดิฉันมาอีกทีในตอนบ่ายเพราะเขาจะพักเที่ยง และ เขาจะทำการค้นหาหนังสือที่ดิฉันเซ็นรับนั้นให้เจอก่อนจะได้รู้ว่าจะเริ่มคิด ดอกเบี้ยวันไหน ดิฉันจึงบอกกับพนักงานว่า ไม่เป็นไร ดิฉันยอมให้เขาคิดดอกเบี้ยตามที่เขาจะคิด (เริ่มคิดวันที่ 29 พย.51) เพราะดิฉันคิดว่าสิ่งที่ดิฉันควรทักทวงก็ได้ทำแล้วได้พูดกับเขาแล้ว อย่างน้อยๆก็คงทำให้เขาได้ฉุกคิดสักนิดนึงว่า ประชาชนไม่ใช่จะไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย เขาจะทำอย่างไร คิดอย่างไรก็ได้ตามใจเขา"<br />จาก..สีบัวแลง<br /><br /> วันไม่ค่อยจะว่างของแม่ ที่อยากจะระบายบางอย่างออกจากใจ เป็นการระบายออกทางที่ดีทางหนึ่งที่ฉันอยากแนะนำ สำหรับใครที่ไม่รู้จะพูดกับใครได้ ลองขีดๆเขียนๆ เรื่องราวในใจ ที่พบเจอในแต่ละวัน ระบายมันออกมา จะได้ไม่อึดอัดจนกลายเป็นเก็บกด อย่างที่ใครๆหลายๆคนในสมัยนี้ พบเห็นได้ทั่วไป นอกจากไม่คุยกันแล้วยังแยกตัวออกจากสังคม ด้วยวิธีการต่างๆนาๆ ฟังเพลงในไอพอต เล่นพีเอชพี แชต มากมาย... สังคมเราแย่เพราะคนเก็บกด ไม่มีใครฟังใคร ไม่มีใครคุยกันอย่างจริงจัง ลองเลิกเก็บกด ด้วยการระบายออก แล้วบ้างทีสมองเราอาจจะว่างพอที่จะฟังใครต่อใครได้เพิ่มขึ้น แล้วสามารถคุยกันได้อย่างแท้จริงมากขึ้น ...<br /><br />...ขอสันติภาพจงบังเกิด แด่เธอและฉันผู้รักสงบ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1957461118802769241-6170479874623257843?l=krittiya-k.blogspot.com' alt='' /></div>seekhttp://www.blogger.com/profile/03452895829725903994noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1957461118802769241.post-10804156490193346022010-02-22T08:43:00.000-08:002010-02-22T08:54:20.945-08:00"ความกล้าคืออะไรนะ<br />ความกลัวคืออะไรนะ<br /><br />ความกล้าคือความศรัทธาในเสียงด้านใน<br />ความกลัวคือความสับสนวุ่นวายใจจากการฟังเสียงจากภายนอก"<br /><span style="font-style: italic; text-decoration: underline;">วิจักขณ์ พานิช</span><br /><br />ชอบมาก กับบทความนี้ของพี่ตั้ม<br />ความกล้ากับความกลัวมีอยู่ในทุกคน อยู่ที่ว่าเรากล้าจะกลัวหรือกลัวที่จะกล้า<br />ถามคำถามซ้ำไปซ้ำมา นี่เรากล้าหรือกลัว<br />สิ่งที่กลัวคืออะไร แล้วเมื่อไรเราจะกล้าล่ะ?<br />ไม่กล้าเพราะกลัวอะไรกันหรือ?<br />คนหลายคนอยู่ในวังวนของความคิดที่บอกตัวเองอยู่ทุกวันว่าฉันมันแย่<br />เพราะฉะนั้นสิ่งที่คุณทำหรือจะ ทำ มันก็ออกมาแย่<br />ความศัทธาในตัวเองไม่มี ยึดและติดอยู่ในกรอบของใครที่สร้างเอาไว้<br />ใครที่ว่า คือ ใคร?<br />ภาพลวงตาแห่งความคิด และหลงติดยึดอยู่ในภาพลวงตาที่ตัวเองสร้างคลอบและคลุมทับซ้ำอีกทีด้วย<br />เสียงจากภายนอก<br />"ความกล้าที่ตั้งอยู่บนความกลัว จะมีความหมายอะไรต่อการมีชีวิตอยู่<br />เมื่อเรายังต้องทำอะไรโดยการฟังเสียงจากภายนอก<br />เหมือนเราต้องตกเป็นทาสของภาพลวงตา ตกเป็นทาสของความไม่มีอยู่จริง"<br />"ความกลัวที่ตั้งอยู่บนความกล้า จะมีความหมายอะไรต่อการมีชีวิตอยู่<br />เมื่อชีวิตเราไม่สามารถอุทิศให้กับความดีงาม และความถูกต้องได้อย่างเต็มที่<br />เราเลือกที่จะสยบยอม<br />ใช้ชีวิตอย่างจำกัดในกรอบที่ถูกกำหนดไว้แล้วเพียงเท่านั้น"<br /><br />ทุกอย่างอยู่ที่เรา กล้าที่จะกลัวกับความเปลี่ยนแปลงไม<br />กลัวแล้วยังกล้าที่จะเปลี่ยนแปลงอีกหรือเปล่า<br />ถามตัวเองให้ดี และจงยอมรับกับสิ่งที่จะตามมาให้ได้<br />ไม่ว่าจะดีหรือไม่ดี มันคงไม่มีอะไรที่แย่ไปมากกว่านี้<br />ฟังเสียงด้านในของตัวเองให้ดีๆ สักครั้ง ฟังอย่างตั้งใจ<br />โดยปราศจากเสียงภาพลวงตาภายนอก<br />เดินตามเสียงของเรา หาให้พบ แล้วความรื่นเริงจากตัวตนที่แท้จริงจะออกมาเริงระบำ<br />เต้นไปกับชีวิต ที่เป็นชีวิตของเราจริงๆ<br />แล้วจะกล้าหรือจะกลัว?....<br /> <br /><br /> ...แด่ฉันและเธอ ... ผู้กล้า...<br /><br /><br /><span style="font-style: italic;"><span style="text-decoration: underline;"><span style="text-decoration: underline;"><span style="font-style: italic;"><br /></span></span></span></span><br /><br /><embed src="http://embed.you2play.com/you2play/flash/song_player3.swf" flashvars="_SID=2279&amp;autostart=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" movie="http://embed.you2play.com/you2play/flash/song_player3.swf" width="400" height="170"></embed><br /><a href="http://www.you2play.com/player/media_type,song/id,2279/%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B8%B9%E0%B9%88%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B9%80%E0%B8%98%E0%B8%AD" target="_blank">ฟังเพลง อยู่ที่เธอ<br />Powered by you2play.com</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1957461118802769241-1080415649019334602?l=krittiya-k.blogspot.com' alt='' /></div>seekhttp://www.blogger.com/profile/03452895829725903994noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1957461118802769241.post-14487506868897088732009-12-14T20:46:00.000-08:002009-12-14T21:18:30.769-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_VrHHAig0tjM/SycbgYjOMkI/AAAAAAAAAEg/-IDMzB61O80/s1600-h/GetAttachment.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5415327320096256578" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 211px; CURSOR: hand; HEIGHT: 255px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_VrHHAig0tjM/SycbgYjOMkI/AAAAAAAAAEg/-IDMzB61O80/s200/GetAttachment.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33ccff;"><strong>ใกล้สิ้นปี จบสิ้นกับปีเก่า มาเริ่มปีใหม่ กับอะไรใหม่ๆ </strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33ccff;"><strong>บางทีคนเราก็ไม่จำเป็นต้องรอ ว่าไม ระยะเวลาของการรอคอยมักมีที่สิ้นสุด</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33ccff;"><strong>สำหรับฉัน ฉันรอคอยโอกาสที่"คนอื่น" ให้ แต่มันเหมือนไม่ได้รับอย่างเต็มใจ</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33ccff;"><strong>อาจเพราะคนส่งเองก็มิได้ส่งอย่างเต็มใจเช่นกัน </strong></span><br /></div><div><span style="font-size:130%;color:#33ccff;"><strong>ถึงวันนี้สมควรก้าวออกมาเพื่อหาตัวตน และ เริ่มออกเดินเพื่อเผชิญกับสิ่งที่จะเกิดขึ้น</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33ccff;"><strong>เจ็บ กลัว เหม่นหมอง เหงา เศร้า ทเลาะ สุข ทุกข์ ป่วย เฮฮา รื่นเริง หงอย เซง ฯลฯ</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33ccff;"><strong>ทุกอารมณ์ก่อ เกิด ไม่มี ใคร รู้ ว่า พรุ่งนี้ จะ เป็น ยังไง ต่อไป </strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33ccff;"><strong>ก็ปล่อย ให้มันเป็นเพียง อดีต หรือ อนาคต ที่ผ่านไป และยัง มาไม่ถึง </strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33ccff;"><strong>ชีวิตอยากจมจ่อม อยากอยู่กับที่ อยากวิ่ง อยากเดิน อยากทำ อยากเป็น</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33ccff;"><strong>นั่นคือ ... ชีวิต </strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33ccff;"><strong>"อยู่ที่เรียนรู้ อยู่ที่ยอมรับมัน" เนื้อร้องเพลงนี้วนเวียนเข้ามาในสมองเสมอ</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33ccff;"><strong></strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33ccff;"><strong>2010 ฉันจะ.. ไม่...</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33ccff;"><strong>เกลียดตัวเอง</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33ccff;"><strong>เกลียดคนอื่น</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33ccff;"><strong>ตัดสิน</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33ccff;"><strong>นินทา</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33ccff;"><strong>ปากเสีย</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33ccff;"><strong>...</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33ccff;"><strong>นึกยังไม่ออก</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33ccff;"><strong>.....</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33ccff;"><strong>...</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33ccff;"><strong>................ ผ่าน</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33ccff;"><strong>2010 ฉันจะ...ทำ</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33ccff;"><strong>เริ่มอะไรใหม่ๆ</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33ccff;"><strong>คิดใหม่ๆ</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33ccff;"><strong>ยิ้ม</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33ccff;"><strong>หัวเราะ</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33ccff;"><strong>ให้คนอื่นหัวเราะ</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33ccff;"><strong>ถ่ายรูป</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33ccff;"><strong></strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33ccff;"><strong>....</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33ccff;"><strong></strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33ccff;"><strong>การตั้งเป้าหมาย ดี แต่ ทำได้จริงหรือ</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33ccff;"><strong>ต้องรอดูกันต่อๆไป แต่ จะพยายาม</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33ccff;"><strong>คงไม่มีใครอยากเดินอยู่กับที่</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33ccff;"><strong>โอกาส ของ ทุก คน มี ไม่ เท่ากัน แล้ว แต่ความสามารถเฉพาะตัว ด้วย</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33ccff;"><strong>แต่คนที่ มอง เห็นและ ให้ โอกาส คนอื่น อย่างแท้จริง</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33ccff;"><strong>ฉันยังไม่เคยเจอ แม้ แต่ ตัว เอง </strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33ccff;"><strong>เพราะฉะนั้น ฉัน จะ ให้ โอกาส กับ ตัวเอง บ่อยๆ </strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33ccff;"><strong>ฉัน ไม่ ได้ รวย ล้นฟ้า ฉัน ไม่ มี ความรู้ อะไร มากมาย ให้ชื่นชม</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33ccff;"><strong>ฉัน ไม่ได้ มี พ่อ หรือ แม่ เก่ง รวย ไว้ให้ อวด อ้าง เหมือน ใคร </strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33ccff;"><strong>ครั่ง หนึ่ง ฉันก็ สงสัย ว่าทำไม และ โทษ โชคชะตา</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33ccff;"><strong>แต่วันนี้ ฉัน สงสัยน้อยลง เพราะฉัน คิด ว่า ฉันจะ สงสัย ไปทำ ไม</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33ccff;"><strong>ไม่ มี อะไร ดี ขึ้น แม้ ฉันยัง ไม่ มี ใคร มองเห็น ไม่เป็นไร เพราะเขาไม่ได้มองด้วยซ้ำ</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33ccff;"><strong>ฉัน ไม่ แคร์ ใคร มอง เห็นฉัน ฉันก็มองเห็น เขา แค่ นั้น ก็พอ </strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33ccff;"><strong></strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33ccff;"><strong><span style="font-size:180%;color:#ffcc00;">ฉัน มี ความคิด และ ฉัน จะ ทำ</span> </strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1957461118802769241-1448750686889708873?l=krittiya-k.blogspot.com' alt='' /></div>seekhttp://www.blogger.com/profile/03452895829725903994noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1957461118802769241.post-37963757134883731792009-09-28T06:48:00.000-07:002009-09-28T21:06:45.901-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_VrHHAig0tjM/SsDA13WpV9I/AAAAAAAAAEY/p49dkuwhRGM/s1600-h/p.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 112px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_VrHHAig0tjM/SsDA13WpV9I/AAAAAAAAAEY/p49dkuwhRGM/s200/p.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5386517185959647186" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(102, 51, 0);">ถ้าความรักคือการเสียสละเราจะสามารถรักกันได้จริงหรือ?</span> <span style="color: rgb(102, 51, 0);"><br /><br />เสียสละเพื่อ?</span> <span style="color: rgb(102, 51, 0);"><br /><br />ทำไม?</span> <span style="color: rgb(102, 51, 0);"><br /><br />แน่นอนคงไม่มีใครสามารถตอบได้หรือทำได้อย่างที่ใจคิด</span> <span style="color: rgb(102, 51, 0);"><br />เราเสียสละเพื่อคนที่เรารักแล้วตัวเองละ? </span> <span style="color: rgb(102, 51, 0);">...</span> <span style="color: rgb(102, 51, 0);"><br />ถ้าทำเพื่อตัวเองแล้วคนที่เรารักละ?</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 0);">คำถามมากมาย ...</span> <span style="color: rgb(102, 51, 0);">แล้วจริงๆเรารักกันหรือเรารักตัวเอง</span> <span style="color: rgb(102, 51, 0);"><br />สำหรับฉัน ความรักที่ผ่านมามันคือการรักตัวเอง<br />คนเราย่อมหาเหตุผลเพื่อมารองรับ</span> <span style="color: rgb(102, 51, 0);">ความถูกต้องให้กับตัวเองอยูแล้ว<br />คนเราทุกคนมันก็ต้องรักตัวเองก่อนรักคนอื่น ฟังไม่ผิดหรอก<br />จริงๆเรารักตัวเอง</span> <span style="color: rgb(102, 51, 0);">บางคนยอมทำเรื่องโง่เขลาเพื่อให้ใครอีกคนมารักเรา </span> <span style="color: rgb(102, 51, 0);"><br />ทั้งการประชดประชันขั้นร้ายแรง ไปจนถึงการทำร้ายตัวเองเพื่อให้เขาสนใจ</span> <span style="color: rgb(102, 51, 0);"><br />ยอมทำทุกอย่างที่เปลี่ยนปหลงตัวเอง เก็บและกดอารมณ์ความรู้สึกของตัวเอง</span><br /> <span style="color: rgb(102, 51, 0);">เพียงเพื่อหลอกตัวเองไปวันๆ ว่าจะสามารถทำให้เขาอยู่กับเรา</span> <span style="color: rgb(102, 51, 0);"><br />ความหมายจริงๆของการกระทำเหล่านั้นมันคือการรักตัวเอง</span> <span style="color: rgb(102, 51, 0);"><br /><br />ตอนนี้เวลาผ่านฉันโตขึ้นและไม่อยากโง่เขลาเหมือนที่ผ่านมาการเรียนรู้ที่ได้พบ</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 0);">การได้เจอะเจอกับผู้คนที่หลากหลายมากขึ้น ทำให้มุมมองชีวิตเปลี่ยนไป</span> <span style="color: rgb(102, 51, 0);"><br />ฉันฟังตัวเองมากขึ้น คิดมากขึ้น มองโลกให้กว้างขึ้น ไว้วางใจต่อโลกที่หมุนและปรับเปลี่ยนได้มากขึ้น</span> <span style="color: rgb(102, 51, 0);"><br />ฟังคนอื่นมากขึ้น พยายามตัดสินคนอื่นให้น้อยลง พูดในสิ่งที่ไม่ค่อยได้พูดได้มากขึ้น</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 0);">เข้าใจและยอมรับเรื่องต่างๆได้มากขึ้น ถึงแม้มันยังไม่ดีเท่าไร<br />แต่มันก็ยังดีที่มีการเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดี</span> <span style="color: rgb(102, 51, 0);"><br /><br />มันจะดีแค่ไหนถ้าฉันสามารถผ่านการเรียนรู้บทใหม่ซึ่งว่าด้วยความรักที่มีอยู่หลายๆรูปแบบนี้ไปได้</span> <span style="color: rgb(102, 51, 0);"><br />มันจะดีแค่ไหนถ้าฉันสามารถให้อิสระแก่ตัวเองและคนที่รักได้อย่างเท่าเทียม</span> <span style="color: rgb(102, 51, 0);"><br />เราสามารถโอบกอดกันได้อย่างไม่มีข้อกังขา</span> <span style="color: rgb(102, 51, 0);">และในขณะเดียวกันเราก็สามาถโอบกอดคนรอบช้างได้อย่างบริสุทธิ์</span> <span style="color: rgb(102, 51, 0);"><br />เราบอกรักกันได้และในขณะเดียวกันเราก็สามาถบอกรักคนอื่นได้</span> <span style="color: rgb(102, 51, 0);">(อันนี้ยาก)</span> <span style="color: rgb(102, 51, 0);"><br />มันจะดีแค่ไหนถ้าเรานิยามความรักใหม่ว่า <span style="color: rgb(51, 153, 153);">ความรักคือการรักตัวเองและรักคนอื่นอย่างเท่าเทียม</span></span> <span style="color: rgb(102, 51, 0);"><br />บางคนทำได้(จริงหรือ) แต่หลายล้านคนทำไม่ได้ซึ่งก็ไม่แปลก</span> <span style="color: rgb(102, 51, 0);"><br />แต่นี้มันคือการเรียนรู้ ที่ไม่มีวันจบสิ้น...</span><br /> <object id="wmp" width="350" height="64" classid="CLSID:6BF52A52-394A-11d3-B153-00C04F79FAA6" type="application/x-oleobject"> <br /><param name="URL" value="http://music.ohozaa.com/SingleTrack_GetCode.jsp?asxguid=20090812210905&mode=full&url=http://music.ohozaa.com/" /> <param name="SendPlayStateChangeEvents" value="True" /> <param name="AutoStart" value="True" /> <param name="uiMode" value="full" /> <param name="PlayCount" value="99" /> <param name="stretchToFit" value="true" /> <param name="enableContextMenu" value="false"> <param name="ShowControls" value="False" /> <param name="ShowStatusBar" value="False" /> <param name="ShowDisplay" value="False" /><embed src="http://music.ohozaa.com/SingleTrack_GetCode.jsp?asxguid=20090812210905&mode=full&url=http://music.ohozaa.com/" type="application/x-mplayer2" pluginspage="http://www.microsoft.com/Windows/MediaPlayer/" showstatusbar="true" width="367" height="64" bgcolor="ffffff" autoplay="true" cache="true" enablejavascript="true" controller="true" enablecontextmenu="true"></embed></object><br><object classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,0,0" width="1" height="1"><br /> <param name="movie" value="http://music.ohozaa.com/ohozaa_go.swf"><br /> <param name="quality" value="high"><br /> <param name="bgcolor" value="#000000"><br /> <embed src="http://music.ohozaa.com/ohozaa_go.swf" quality="high" bgcolor="#000000" width="1" height="1" type="application/x-shockwave-flash" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer"></embed><br /></object><br><a href="http://music.ohozaa.com/" target="_blank">จิ๊กโค้ดเพลง, ฟังเพลง คลิกโลด</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1957461118802769241-3796375713488373179?l=krittiya-k.blogspot.com' alt='' /></div>seekhttp://www.blogger.com/profile/03452895829725903994noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1957461118802769241.post-27941151044611702292009-08-21T09:27:00.000-07:002009-08-21T09:57:29.455-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_VrHHAig0tjM/So7R4lhPX0I/AAAAAAAAAEQ/XXVj7BsUHIU/s1600-h/Snapshot_20090814_47.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_VrHHAig0tjM/So7R4lhPX0I/AAAAAAAAAEQ/XXVj7BsUHIU/s200/Snapshot_20090814_47.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5372462175573991234" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">เช้าวันนึงขณะกำลังนั่งกินกาแฟและนั่งฟังเพลง Symphony No.18 in F-Allegro เสียงไวโอลินแทรกซึมผ่านโสตประสาทท่ามกลางความสับสนวุ่นวาย ผู้คนเร่งรีบไปทำงาน นักเรียนได้เรียน นศ.ตื่อนสายรีบเข้าเลคเชอร์ ความรีบเร่งของเมืองใหญ่ทำให้อดคิดไม่ได้ว่าหากเราช้าลงหนึ่งนาทีจะเป็นยังไง คนไปทำงานาสาย นักเรียนไปเรียนไม่ทัน นศ.ตื่นสายไปเข้าเลคเชอร์ไม่ทัน... </span> <span style="color: rgb(255, 153, 255);">ทุกวันนี้เราอยู่กับความรีบเร่งจนเกินพอดีหรือเปล่า จนเราหาความสมดุลของชีวิตไม่ได้แล้ว เรานั่งนิ่งๆเฉยๆไม่เป็นแล้ว ดื่มด่ำกับธรรมชาติไม่ได้แล้ว เรามุ่งหาแต่ความอยู่รอดเพียงอย่างเดียว การอยู่ร่วมเป็นไปอย่างลำบากเบียดเบียนได้ก็ทำ คนปัจจุบันอยู่่รอดเพีียงอย่างเดียวไม่คิดอยู่ร่วมกันสักเท่าไร ยิ่งจะอยู่อย่างมีความหมายยิ่งยากเข้า เราเอาคนอื่นมาเป็นตัวกำหนดเราทั้งหมดไม่ว่าจะเป็นตั้งแต่เรื่องเสื้อผ้าหน้าผม ไม่ว่าจะเดินนั่งยืนเราก็ต้องแคร์สายตาคนอื่น....</span> <span style="color: rgb(255, 153, 255);">เกิดคำถามขึ้นในใจมากมายตามมา ว่า <span style="color: rgb(204, 102, 204);">ทำไม</span> นั่นสิทำไมละ หรือเราสร้างพันธนาการมาครอบตัวเองไว้ ผูกมัดทั้งตัวเราและคนอื่น บางครั้งเราก็แยกไม่ออกระหว่างความเป็นตัวเราหรือตัวคนอื่นกันแน่ แยกไม่ออกจนกระทั่งเราสูยเสียความเป็นตัวเราไปเลย ...</span> <span style="color: rgb(255, 153, 255);">กลับมาถามตัวเองอีกว่า<span style="color: rgb(204, 102, 204);"> ทำไม </span>จริงๆเรารักตัวเองมากกว่ารักคนอื่นหรือเปล่า เราพยายามสร้างพันธนาการมาพันกันไว้ โดยไม่ได้คิดต่อไปว่า ฉันหรือเธอต้องการอย่างนั้นอย่างนี้ จริงๆหรือ </span> <span style="color: rgb(255, 153, 255);">บางทีการได้ลองอยู่คนเดียวบ้างชีวิตก็คงจะดีบ้าง ได้ย้อนกลับมาถามตัวเองบ้าง ว่าเราทำอะไรกันอยู่ตอนนี้ เพื่ออะไร และเพื่อใคร ลองได้อยู่กับปัจจุบันดูบ้าง ไม่กังวลกับอดีตที่ผ่านมา หรืออนาคตที่ยังมาไม่ถึง กลับมาอยู่กับตัวเอง ได้สำรวจตัวเองบ้าง หยุดเข้าใจคนอื่นสักพัก กลับมาดูแลตัวเองบ้าง ห่างหายไปจากเด็กน้อยที่อยู่กับเรามานาน คุยกับเด็กน้อย เล่นกับเด็กน้อย ถามไถ่เด็กน้อย บอกรักเด็กน้อย ฉันรักเธอ....</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1957461118802769241-2794115104461170229?l=krittiya-k.blogspot.com' alt='' /></div>seekhttp://www.blogger.com/profile/03452895829725903994noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1957461118802769241.post-59864425282110205372009-08-17T02:56:00.000-07:002009-08-17T07:08:27.117-07:00<span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);font-size:130%;" >คุณเชื่อเรื่องพรหมลิขิตไม วันๆนึงคุณเคยเจอใครแล้วรู้สึกคุ้นหน้า เหมือนเคยเจอกันมาแล้วในอดีตหรือเปล่า อยู่ดีๆวันนี้ก็นึกถึงหนังสือของ ดร.ไบรอัน แอล ไวส์ จิตแพทย์ จบจากมหาวิทยาลัยเยล เป็นอาจารย์แพทย์และ ประธานแผนกจิตแพทย์ รักษาคนไข้ด้วยการบำบัดย้อนอดีตชาติ (past-life regression therapy) เขียนเกี่ยวกับการสะกดจิตเพื่อระลึกชาติว่าที่ในเมื่อชาติที่ผ่านๆมาเราทำอะไรไปบ้าง ถึงส่งผลมาถึงปัจจุบัน จากคนสองคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน เพียงเดินผ่านความรู้สึกต่างผ่านวิ่งเข้าสู่ความคิด ความคุ้นเคยก่อเกิดแม้เพียงพุดคุยกันสองสามคำ ความสนิทสนมก่อเกิดเหมือนนานราวคุ้นเคยกันมาก่อนทั้งที่เพิ่งเจอกันเพียงสามวัน นี่นเป็นสัญญาณบอกอะไรหรือ??<br />ดร.ไวส์เขียนไว้ในหนังสือว่า เราทุกคนต่างเกิดมาเืพื่อที่จะเรียนรู้แต่ละขั้น มีการสอบ การผ่าน เลื่อนชั้น เราต่างก็ผ่านการเลือกเกิด สลับเชื้อชาติ เพศ ศาสนา ฐานะเพื่อเจอให้ครบทุกด้านทั้งสุข ทุกข์ เศร้า ทุกอย่าง...<br />"จงฟังเสียงหัวใจของคุณเถิด ฟังความรู้สึกจากญาณสังหรณ์ของตน"</span><br /><br /><br /><embed src="http://www.4shared.com/embed/68440182/ed7ea050" allowscriptaccess="always" width="420" height="250"></embed><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1957461118802769241-5986442528211020537?l=krittiya-k.blogspot.com' alt='' /></div>seekhttp://www.blogger.com/profile/03452895829725903994noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1957461118802769241.post-36342373923026739932009-08-11T22:52:00.000-07:002009-08-11T23:11:09.423-07:00<span style="text-decoration: underline;"><span style="font-family: arial;"></span>วันนี้ได้คุยกับแม่เรื่องการเปลี่ยนแปลงของโลกต่อไปในอนาคต น่านักใจอยู่ไม่น้อยถึงภัยพิบัติต่างๆ วันนี้อาการแสดงหลายอย่างแล้ว ทั้งแผ่นดินไหว ทั้งเครื่องบินตก ท้องทะเลปั่นป่วน มีหลายคนที่เริ่มคิดได้และอีกหลายๆคนที่คิดไม่ได้ เพราะมันยังไม่เกิดก็เลยคิดว่ามันจะไม่เกิด เลยอยากจะแชร์บทความมาให้อ่านเล่นๆกันเพื่ออาจเป็นจุดเล็กๆให้คิด<br /><br /></span><b>ดร.ธนวัฒน์ จารุพงศ์สกุล</b> หัวหน้าหน่วยศึกษาพิบัติภัยและข้อสนเทศเชิงพื้นที่ ภาควิชาธรณีวิทยา คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย กล่าวว่า ทั่วทุกมุมโลกรวมทั้งประเทศไทยกำลังเผชิญกับปัญหาสภาพอากาศวิกฤต การแปรปรวนของสภาพอากาศในปัจจุบันมีมากกว่าในอดีตที่ผ่านมาอย่างชัดเจน ส่งผลให้ปรากฏการณ์สุดขั้วเกิดขึ้น ตัวอย่างที่ดีที่สุดคือในปี 2548 ซึ่งเป็นปีแห่งสภาพอากาศแปรปรวน คลื่นความร้อน พายุ แผ่นดินไหว ภัยธรรมชาติเกิดขึ้นมากมายทุกมุมโลก<br /><br />จะเลวร้ายกว่าปี 2548 ได้อีกหรือไม่ คำตอบคือได้ สำหรับประเทศไทย ภาวะโลกร้อนไม่เพียงทำให้น้ำทะเลสูงขึ้น แต่ส่งผลให้ลมมรสุมมีความรุนแรงและเปลี่ยนทิศทาง คลื่นพายุชายฝั่งมีความรุนแรงและสูงมากขึ้น เปรียบเทียบกับเมื่อ 30 ปีก่อนพื้นที่ชายฝั่งถูกกัดเซาะเป็นบางบริเวณแต่ก็ไม่ชัดเจน หากปัจจุบันพื้นที่ชายฝั่งของไทยจำนวน 2,600 กิโลเมตร ถูกกัดเซาะไปแล้ว 600 กิโลเมตร หรือคิดเป็น 21% ของพื้นที่ชายฝั่งทั้งหมด อีก 20 ปีก็ถึงคิวกรุงเทพฯ<br /><br />ทุกวันนี้โลกของเรากำลังร้อนขึ้นอย่างรวดเร็วมากกว่าในช่วงเวลาใดๆ ในรอบ 1 หมื่นปีที่ผ่านมา ระดับคาร์บอนไดออกไซด์ในชั้นบรรยากาศสูงถึง 385 พีพีเอ็ม เปรียบเทียบกับในช่วง 6 แสนปีที่ผ่านมา โลกไม่เคยมีคาร์บอนไดออกไซด์ในชั้นบรรยากาศสูงเกิน 280 พีพีเอ็ม ถือเป็นปัญหาเร่งด่วนที่ทุกคนบนโลกต้องช่วย ปัจจุบันมีเกียวโตโปรโตคอลที่กำหนดข้อผูกมัดประเทศสมาชิก ภายในปี 2555 คุมการปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ให้ไม่เกินจากปี 2533<br /><br />ดร.ธนวัฒน์ เล่าว่า แม้จะควบคุมได้ตามเป้า หากภาวะภูมิอากาศโลกในอีก 100 ปีข้างหน้า ระดับคาร์บอนไดออกไซด์ในชั้นบรรยากาศก็ยังจะสูงขึ้นไปถึง 750 พีพีเอ็ม (เป็นอย่างต่ำ) นั่นหมายความว่ามนุษยชาติบนโลกต้องใช้เวลาในการปรับตัวต่อสภาพอากาศที่ เปลี่ยนแปลงไปในช่วงอนาคตข้างหน้าอีกไม่ต่ำกว่า 400-500 ปี เพราะคาร์บอนไดออกไซด์ที่ปล่อยออกไปแล้ว จะยังตกค้างในชั้นบรรยากาศ 200-300 ปีโดยเฉลี่ย<span style="text-decoration: underline;"><br /><br />เว็บบอร์ดดีๆอีกอันที่อยากให้เข้าไปดูและอ่านกัน<br />http://webboard.wongnamcha.com/index.php?topic=29.msg12028#msg12028<br />พี่เมรวบรวมข้อมูลข่าวสารอัพเดตตลอด<br /><br /><embed src="http://www.4shared.com/embed/117170070/fcae1331" width="420" height="250" allowscriptaccess="always"></embed><br /></span><a href="http://www.imeem.com/bigblackbear/music/hhZOd3ol/palmy_dont_know_why/"></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1957461118802769241-3634237392302673993?l=krittiya-k.blogspot.com' alt='' /></div>seekhttp://www.blogger.com/profile/03452895829725903994noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1957461118802769241.post-49589838232264915992009-08-11T06:02:00.000-07:002009-08-11T07:27:23.588-07:00<span style="color: rgb(0, 153, 0);">07/08/09</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">วันนี้เป็นวันที่ห้าของการกลับมาเรียนในระบบ ที่ต้องบอกว่าเรียนในระบบก็เพราะว่าเริ่มเรียนก็มีการเช็คชื่อในตอนเช้าและตอนบ่าย บรรยากาศโดยรวมสำหรับนักเรียน ก็ยังคงเก๊กๆกันอยู่ เล็คเชอร์ตอนเช้าผู้สอนก็มีการทำไปอธิบายไปด้วย ซึ่งก็ทำให้เห็นภาพมากขึ้นและไม่น่าเบื่อเท่าไร นึกถึงคำที่ลุงใหญ่เคยบอกว่า ครูที่เข้าถึงนักเรียนได้ดีต้องไม่มีมาดของความเป็นครู และก็อย่างที่บอกไปอาจจะด้วยความที่ไม่ใช่อาจารย์ในมหาลัยจริงจังและกำลังเรียนโทอยู่ ด้วยวัยที่ใกล้เคียงกันก็เลยทำให้การเรียนมันเข้าถึงได้ง่าย ผ่านไปห้าวันเริ่มมองเห็นตัวเองว่าความกล้าความกลัวกลับมาอีก ความไม่กล้าถาม ความกลัวในการจะทำ แต่ก็ยังดีที่อย่างน้อยเราได้รู้ตัวเราเองว่าเรากลัว เราไม่กล้า ยอมรับกับมันและผ่านไปได้</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">11/08/09</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">ตอบคำถามเกี่ยวกับเว็บไซต์ดังต่อไปนี้....</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">๑.ชื่อเว็บไซต์ </span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">๒.จุดมุ่งหมายของเว็บไซต์</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">๓.สินค้าหรือบริการที่ต้องการนำเสนอ</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">๔.สินค้ากี่ประเภทที่จะขาย</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">๕.นึกถึงสีอะไร</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">๖.กลุ่มเป้าหมาย</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">๗.เนื้อหามีอะไร</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">๘.สิ่งดึงดูดใจ</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">๙.ข้อแตกต่างระหว่างเรากับคู่แข่ง</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">๑๐. สิ่งที่ขาดไม่ได้ </span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">................................</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">........</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">....</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">ชื่อหรอ.... อาศรมหิ่งห้อย จุดมุ่งหมาย อยากจะนำเสนอมุมมองใหม่ๆของการศึกษานอกระบบ แบบไม่มีสังกัด ไม่มีปริญญา ไม่มีใบประกาศ เป็นโฮมสคูลระดับอุดมศึกษา เรียนหลักสูตรที่ไม่มีสูตรตายตัว วิธีเรียนก็ด้วยการตั้งโจทย์จริงๆขึ้นมา เอาคนคละวัยคละรุ่นมาเรียนรู้ร่วมกันโดยใช้ไดอะล๊อกหรือสุนทรียสนทนาเป็นเครื่องมือ มีความเท่าเทียมกัน ไม่มีผู้เชี่ยวชาญ เอาความเชี่ยวชาญแต่ละแขนงมาผสมผสานกัน สีที่ใช้ก็อยากจะใช้สีดำกับสีเหลือง อยากให้เน้นแสงที่เรืองรองออกมาจากตูดหิ่งห้อยตามคำลุงใหญ่ที่บอกว่า เราจะร่วมเรียนรู้และเปล่งแสงด้วยตัวของเราเอง .............................</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">คำถามมากมายที่ให้ตอบ ทำให้เห็นถึงประเด็นมากขึ้นอย่างน้อยก็ได้กลับไปอ่านถึงที่มา จุดประสงค์ และแนวทางในการตั้งอาศรมหิ่งห้อยของลุงใหญ่ในเว็บวงน้ำชา สิ่งเหล่านี้คงเกิดขึ้นไม่ได้หากไม่มีคนร่วมเดินทาง </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">ใกล้วันแม่แล้วอยากเขียนอะไรถึงแม่สักเล็กน้อย </span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">แม่ คือผู้หญิงธรรมดาๆที่คอยทำทุกอย่างให้ลูกสบายแม้เธอจะไม่ได้แสดงออกถึงความรักมากนักแต่เราก็รับรู้ได้ตั้งแต่จำความได้ฉันอยู่กับแม่ตลอดตั้งแต่เด็กด้วยความที่พ่อรับราชการตำรวจ และต้องไปทำงานต่างจังหวัด แม่จึงเป็นคนเดียวที่ดูแล บ้าน(หลังเก่า)ที่อยู่กันเพียง ๓ คน แม่ พี่ชาย และฉันก็ไม่โดดเดี่ยวมากนัก เพราะข้างๆบ้านเป็นบ้านของป้า ฉันและพี่ชายมักจะชอบไปเล่นที่บ้านป้ากับลูกพี่ลูกน้องอีกสองคน ซึ่งก็เป็นหัวโจกให้กับน้องๆนำพาการละเล่นมาเล่นกับน้องๆเสมอ แต่เราก็มักจะได้เล่นกันเป็นเวล่ำเวลาเพราะแม่ไม่ให้กลับบ้านเย็นและไม่ให้ออกจากบ้านหลังจากอาบน้ำแล้ว หากกลับผิดเวลา เธอก็จะเอาก้านมะยมซึ่งยืนต้นอยู่หน้าบ้าน รูดใบออกแล้วบรรจงวาดลวดลายบนน่อง ส่วนมากฉันกับพี่ชายก็จะเกเรกันเป็นครั้งคราวเพราะมันเจ็บ หลังจากเข้าบ้านเรื่องอาหารการกินเธอไม่เคยให้ขาดเธอมักจะหานมและขนมอัดไว้เต็มตู้เย็นจนพี่ชายตอนนั้นอ้วนซะจนใครๆก็เอาไปล้ออย่างสนุกปากว่า หมูตอน เช่นเดียวกัน ตอนเช้าก่อนไปโรงเรียนแม่จะไปตลาดเพื่อซื้อของทำกับข้าว แม่จะแบ่งงานบ้านให้เราทำโดยแบ่งหน้าที่คือ ตอนเช้าฉันต้องตื่นหกโมงเช้าเพื่อมานึ่งข้าว(ข้าวเหนียว) และกวาดบ้าน ส่วนพี่ ตื่นสายมาหน่อยเพื่อเก็บกวาดอึหมา พอแม่กลับมาจากตลาดฉันก็ต้องมาช่วยแม่ทำกับข้าวบ้างตามที่เธอจะใช้ ในตอนนั้นฉันไม่เข้าใจและออกจะโกรธ ว่าทำไมใช้แต่ฉัน มาตอนนี้ผ่านไปแล้วหลายปีฉันโตขึ้น และเข้าใจอะไรมากขึ้น แม่เป็นคนสอนให้ฉันรู้อะไรหลายๆอย่าง เธอไม่เคยไปขอใครกิน เธอมีศักดิ์ศรี ดิ้นรนทำมาหากินด้วยตัวเอง เธอไม่ไปวุ่นวายหรือทำลายใครก่อนและส่วนมากมักจะมีแต่คนรังแกเธอ เธอเป็นคนมีเหตุผล และคิดแตกต่างจากคนอื่น เธอไม่งมงายเรื่องไม่เป็นเรื่อง เธอไม่ติดเหล้า เธอไม่สูบบุหรี่ เธอไม่ติดการพนัน และที่สำคัญเธอรักครอบครัว </span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">ฉันเองก็ได้ส่วนดีๆของเธอมาหลายอย่าง วันนี้อยากจะบอกแม่ว่า ขอบคุณแม่สำหรับทุกเรื่อง ที่ทำให้ แม้จะคิดได้ช้าแต่ก็ขอบคุณ และขอโทษถ้าทำให้แม่เสียใจ ผิดหวัง แต่อยากให้แม่รู้และภูมิใจเถอะแม่ ลูกแม่เป็นคนดี แม่คือต้นแบบ รักแม่...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1957461118802769241-4958983823226491599?l=krittiya-k.blogspot.com' alt='' /></div>seekhttp://www.blogger.com/profile/03452895829725903994noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1957461118802769241.post-34624543091900780842009-08-03T08:04:00.000-07:002009-08-03T09:49:24.169-07:00<span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:130%;" >๓ ส.ค. ๐๙ หอศิลป์มอชอ</span> <span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:130%;" >เว็บดีไซน์</span><span style="font-size:130%;"><br /><br /></span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:130%;" >เก้าโมงเช้า power point กลับเข้าสู่การเรียนแบบระบบโรงเรียนอีกครั้ง รู้สึกตื่นเต้นนิดหน่อย</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:130%;" >แต่ไม่มาก ในการพบเจอผู้คนคละวัย อ.ก็ดูเฟรนลี่ดี ไม่เก๊กเท่าที่ควร เขาบอกให้เราทำความรู้จักกับคนข้างๆ</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:130%;" >ระหว่างที่รอคนมาให้ครบจำนวนทั้งหมด ๔๕ คน ดูๆไปแล้ว ตัวนักเรียนเองซะมากว่าที่เก๊กๆกัน ไอ้เราก็พยายาม</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:130%;" >หันไปหันมา มองข้างๆซ้ายาและขวา มองรอบๆเพื่อสบตาและส่งยิ้ม แต่หันไปก็ดูหน้าทุกคนเคร่งเครียดกันพอสมควร อาจจะเป็นเพราะยังไม่รู้ว่าจะต้องมาเรียนยังไงกัน หรือไม่ก็น่าจะยังไม่รู้ว่า ใครเป็นใคร ไม่คุ้นเคย ก็เลยได้แต่เก็บอารมณ์ขำๆไว้ในใจ ลักษณะของห้องเลคเชอร์เป็นห้องสี่เหลี่ยมไม่กว้างมาก ความจุคนก็ประมาณ ๔๐ คน ด้านหน้าห้อง มีโต๊ะอาจารย์อยู่ทางขวามือ พร้่อมทั้งอุปกรณ์ครบมือ ทั้งคอมพิวเตอร์ เครื่องเสียงครบชุด ไมค์ (ก็มันเป็นคณะมีเดีย ดีไซน์^^) ผู้ประสานงาน และช่วยสอน เริ่มเห็นแล้วว่าเราไม่มีอะไรทำกันระหว่างรอจึงให้เราลุกขึ้นแนะนำตัวกันคร่าวๆ แต่ละคนก็แนะนำตัวตามแบบฉบับ "ชื่อ...จบมาจาก... มาเพื่อ..." "ชื่อ...ว่างงานอยู่และอยากจะมาหาความรู้จากที่นี่" พอมาถึงเราก็เลยอยากสร้างความแตกต่าง "ชื่อแอมคะ มาจากเชียงราย เดินทางมาเรียนที่นี่เพราะที่เชียงรายยังไม่มีเปิด" ทุกคนยิ้มให้หว่ะ แนะนำตัวกันเสร็จ มีีคนมากล่าวเปิดงาน เป็นอันเริ่มเรียนกันได้ </span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:130%;" >ออ ที่อ.ที่สอนดูแล้วไม่เก๊กอาจเป็นเพราะเขาเป็นนักศึกษาป.โทอยู่กระมัง</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1957461118802769241-3462454309190078084?l=krittiya-k.blogspot.com' alt='' /></div>seekhttp://www.blogger.com/profile/03452895829725903994noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1957461118802769241.post-27298261773884408292009-04-12T00:05:00.000-07:002009-04-12T04:45:52.889-07:00<span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(0, 204, 204);">เคยฟังนิทานก่อนนอนกันไม??</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">ถ้านิทานก่อนนอนเกิดเป็นจริงอย่างที่คุณเล่าล่ะ??</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">วันนี้ไม่ได้อ่านหนังสือแต่ได้ดูหนังแทน^^</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">ที่เกิดคำถามนี้ขึ้นมาก็เพราะว่าวันก่อนมี</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">โอกาสได้ดูหนังเรื่อง Bedtime stories</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">เรื่องราวของชายผู้หนึ่งที่มีเรื่องราวก่อนนอน</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">เป็นเรื่องที่พ่อของเขาเล่าให้ฟัง</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">หรือที่เราเรียกว่า "นิทานก่อนนอน"</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">เขาชื่อ Skeeter Bronson</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">เมื่อครั้งยังเด็กพ่อของเขาทำกิจการโรงแรม</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">เป็นกิจการเล็กๆของครอบครัว</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">เขาฝันว่าจะทำให้กิจการนี้เป็นมรดกตกทอด</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">แต่แล้วกิจการก็ย่ำแย่ทำให้พ่อของเขา</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">ต้องจำใจขายโรงแรมให้กับBarry Nottingham</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">เพื่อความอยู่รอด และขอให้Barry Nottingham</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">สัญญาว่าจะรับลูกของเข้าทำงานให้บริหารโรงแรม</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">เมื่อเขาโตขึ้น</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">เวลาผ่านไปจากโรงแรมเล็กๆ</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">กลายเป็นโรงแรมที่มีชื่อเสียงและใหญ่โต</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">แต่Barry Nottingham ก็ให้ Skeeter</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">เป็นแค่นายช่างของโรงแรม เรื่องราวดำเนินต่อไป</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">เมื่อถึงเวลาที่Nottingham ต้องขยายโรงแรมไปที่อื่น</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">และเขาต้องการผู้จัดการโรงแรมที่สามารถคิดธีม</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">ให้โรงแรมใหม่ เพื่อความแปลกแตกต่าง</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">ในตอนแรกNottinghamให้Kendallซึ่งขณะนั้นเป็น</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">แฟนของลูกสาวเขาให้เป็นผู้จัดการ</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">แต่เมื่อเขารู้ว่าธีมที่Kendallคิดในตอนแรกซ้ำกับ</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">ของคนอื่นแล้ว เขาจึงให้โอกาสSkeeterพ่อของSkeeterที่เขา</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">ให้สัญญาว่าจะให้โอกาสเขาได้ดูแลกิจการโรงแรมและKendall</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">ได้ประลองความคิดกันว่าใครจะสามารถคิดธีมได้แปลกใหม่กว่ากัน</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">ในขณะนั้นSkeeterต้องช่วยเลี้ยงหลานๆสองคน</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">และเขาต้องทำหน้าที่เล่านิทานก่อนนอนให้พวกเขาฟัง</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">แล้วเขาก็ต้องพบกับความมหัศจรรย์ที่ว่า</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">เรื่องราวที่เขาเล่าโดยมีเขาเป็นตัวเอกใน</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">นิทานนั้นกลับกลายเป็นจริง</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">และเพื่อให้เขาได้สิ่งที่เขาหวังเอาไว้</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">เขาจิงเล่านิทานโดยใส่ความปราถนาของเขาไว้</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">แต่เรื่องราวไม่ได้เป็นดังที่เขาตั้งใจ</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">เมื่อหลานๆของเขาได้ช่วยกันแต่งเรื่องราวต่างๆขึ้น</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">และมันมักจะเป็นจริงดังหลานๆของเขาว่า</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">เรื่องราวไม่ได้เป็นอย่างที่เขาหวังไว้</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">เกิดเรื่องราวที่เกินความคาดหวังของเขามากมาย</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">กระทั่งเขาชนะKendallและได้เป็นผู้จัดการโรงแรม</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">แห่งใหม่ แต่แล้วที่ตั้งโรงแรมแห่งใหม่กลับกลายเป็น</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">โรงเรียนที่พวกหลานๆเขาเรียนอยู่</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">เขาจึงต้องทำในสิ่งที่ถูกต้อง</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">เพื่อช่วยรักษาโรงเรียนเอาไว้</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">และเมื่อเขาช่วยได้เรื่องราวก็ค่อยๆ่กลับกลายดีขึ้น</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">เขาได้เป็นเจ้าของโรงแรมดั่งที่หวังเอาไว้</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">เรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในหนัง</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">ทำให้กลับมาย้อนถึงเรื่องราวในชีวิต</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">สิ่งที่เราอยากให้เป็นมักจะไม่เป็นดั่งที่หวัง</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">และสิ่งที่เราไม่ได้คาดหวังเอาไว้</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">มันมักจะเกิดขึ้นโดยที่เราก็ไม่รู้ตัว</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">และจงเชื่อเถอะว่าถ้าเราอยากให้</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">เรื่องราวมันเป็นยังไงก็ให้คิดเอาไว้</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">บอกตัวเองทุกวันและพยายามหาทาง</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">ที่จะทำให้มันเป็นอย่างที่หวัง...</span><br /><a style="color: rgb(0, 204, 204);" href="http://www.imeem.com/bigblackbear/music/hhZOd3ol/palmy_dont_know_why/"></a></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1957461118802769241-2729826177388440829?l=krittiya-k.blogspot.com' alt='' /></div>seekhttp://www.blogger.com/profile/03452895829725903994noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1957461118802769241.post-33065928368362299042009-04-06T01:45:00.000-07:002009-04-06T02:28:30.146-07:00ช่วงนี้อ่านหนังสือสองเล่มสลับกันไป<br />อ่านนีล กบฏชั่วนิรันดร์ กับอีกเล่มก็ เกอร์ทรูด นวนิยายของเฮอร์มานน์ เฮสเส<br />ความคล้ายคลึงของทั้งสองเล่มก็น่าจะเป็นความคิดที่แตกต่าง<br />ของตัวละครทั้งสองคน คนนึงเป็นชีวิตจริง<br />แต่อีกคนเป็นตัวละครในนวนิยาย<br />ซึ่งทั้งคุ่ต่างค้นหาตัวตนของตัวเองและด้วยวิธีของตัวเอง<br />ไม่ใช่สิ่งที่คนอื่นยัดเยียดให้<br />ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการศึกษา<br />หรือความคิด แต่อาจต่างกันตรงที่<br />นีลเป็นเด็กที่ถูกกดดัน และออกจะดูเก็บกดสักหน่อย<br />แต่คุห์นเป็นเด็กที่ดูออกจะสบายด้วยฐานะทางบ้าน<br />และการเลี้ยงดู ต้องค่อยๆอ่านไปเรื่อยละ<br />เมื่อเช้าได้มีโอกาสอ่านนีลต่อ<br />ก็จะเล่าเรื่องของนีลต่อ<br />ชีวิตในวัยเด็กของนีลดูลำบากลำบนพอสมควร<br />เนื่องจากพ่อของนีลเป็นอาจารย์ใหญ่ของโรงเรียน<br />ในหมู่บ้านที่เขาอยู่ เขาเป็นตัวอย่างของคนในหมู่บ้าน<br />ทั้งที่เขาเองก็อาจไม่อยากเป็นสักเท่าไร<br />เขาไม่ดื่มเหล้า และไม่เคยหยุดงาน<br />ความจริงพ่อของนีลเองก็อาจจะรู้สึกกดดันด้วย<br />เพราะแม่ของนีล แมรี่ เธอเป็นแม่บ้านที่มีความทะเยอทะยานมาก<br />เธอต้องดูดีในสายตาของคนอื่น<br />และเธอก็ยังให้ทุกคนในบ้านต้องดุดี<br />เป็นผู้ดีอยู่เสมอ แมรี่ไม่ยอมให้พวกลูกๆออกไปเล่นกับ<br />พวกลูกๆชาวนาเพราะเธอถือว่าคนละชั้นกัน<br />แต่นีลกลับชอบที่จะไปอยู่เล่นกับพวกชาวนามากกว่า<br />เพราะนีลคิดว่ามันมีอะไรน่าสนุกอยู่ในการทำงานที่แสนหนักนั้น<br />และเขามักจะถูกต่อว่าบ่อยๆ<br />แมรี่ยังห้ามพ่อของนีลไม่ให้ออกไปเล่นกีฬาของหมู่บ้านกับเพื่อนๆ<br />เพราะเห็นเป็นเรื่องที่น่าเสื่อมเสีย<br />แล้วก็มาถึงตอนที่นีลจะต้องเข้าโรงเรียน<br />เขาต้องเดินไปโรงเรียนระยะทางสองไมล์กับพ่อ<br />เพราะแม่เขาไม่ให้ถีบจักรยานไปเพราะมีแต่ชาวนาเท่านั้นที่ถีบ<br />การเรียนของเขาก็ค่อนข้างแย่<br />เพราะเขาไม่เข้าใจว่าทำไมจะต้องทนเรียนในสิ่งที่มันไม่สนุกเอาเสียเลย<br />ต้องเรียน ครน. หรม. ไปทำไม<br />อ่านมาถึงตอนนี้ก็มาคิดถึงเด็กสมัยนี้เหมือนกัน<br />เรารู้ได้ไงว่าเด็กอยากเรียนอะไรไม่อยากเรียนอะไร<br />แล้วรู้ได้ไงว่าสิ่งที่เราให้เขารู้เขาสามารถ<br />เอาไปใช้ประโยชน์กับชีวิตของเขาได้ทั้งหมด<br />...<br />ทุกวันนี้เราอยู่เพื่ออะไร<br />เพื่อความอยู่รอดเท่านั้นหรือ<br />แล้วชีวิตมีความหมายอะไรหลงเหลือบ้างละ<br />แล้วเราเอาแต่อยู่รอดแล้วไม่คิดอยากจะอยู่ร่วม<br />กับคนอื่นๆบ้างหรือ<br />..<br />......<br />ตัวตน ตัวตน ตัวตนตัวตนส่วนใหญ่ของเรามักจะอยู่ในโหมดปกป้อง<br />เมื่อเรารู้สึกไม่ปลอดภัยรู้สึกไม่เป็นมิตรรู้สึกถูกคลอบงำรู้สึกๆๆๆๆ<br />เรา...จะไปอยู่ในโหมดปกป้องโหมดปกป้องใช่ว่าจะไม่ดี<br />เพียงแต่ว่าเราเข้าใจ รับรู้ ยอมรับกับสิ่งที่เรียกว่า"โหมดปกป้อง"ได้แค่ไหน<br />หากเรารู้เยอะ หมายถึงเรารู้สึกตัวได้เร็วว่าโหมดปกป้องมันกำลังมา<br />อย่าไปฝืน เพราะถ้าฝืนจิตไร้สำนึกเราก็จะสร้างโหมดขึ้นมาใหม่<br />ขอเพียงรู้ รับรู้ และอยู่กับมันอยู่โดยไม่ต้องฝืน<br />อยู่โดยไม่ต้องกังวลอยู่โดยไม่ขัดแย้ง<br />ยอมรับในสิ่งที่เรากำลังเป็นการเรียนรู้ก็จะเกิด เ<br />ราจะผ่านและจะก้าวต่อไป ....สู่บทเรียนใหม่<br />ที่กำลังจะมาถึง<br />บทเรียน..<br /><br />ฉันซึ่งตอนนี้ก็กำลังอยู่ในโหมดปกป้อง<br />ฉันยอมรับ..แต่ฉันจะอยู่กับมัน<br />ต้องอยู่ให้ได้ฉันบอกตัวเอง<br />และมันจะต้องผ่านพ้นผ่านพ้นเพื่อค้นพบ(ชอบคำนี้จัง^^)<br />และก้าวสู่บทเรียนใหม่<br />แต่การก้าวผ่านก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยตอบไม่ได้ว่ะ<br />เพราะก็ยังสับสนอยู่....ค้นหาตัวเองต่อไป<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1957461118802769241-3306592836836229904?l=krittiya-k.blogspot.com' alt='' /></div>seekhttp://www.blogger.com/profile/03452895829725903994noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1957461118802769241.post-84631922940032032232009-04-02T21:53:00.000-07:002009-04-03T02:18:25.781-07:00"แสงสว่างและความมืดต่างสัมพันธ์กันใกล้ชิด<br />เฉกเช่นความโศกเศร้าและสงบสุขเป็นส่วนหนึ่ง<br />เป็นจังหวะและเป็นวิญญาณของดนตรีเลิศล้ำเพลงเดียวกัน"<br /><span style="font-family:arial;font-size:180%;color:#cc33cc;">เกอร์ทรูด</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:180%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;">คีตกวีหนุ่มผู้มีชีวิตพลิกผันกลายเป็นคนพิการ</span><br /><span style="font-family:Arial;">ทุกข์ทรมานอยู่กับความโดดเดี่ยว</span><br /><span style="font-family:Arial;">เขาดิ้นรนค้นหาตัวตนผ่านเสียงดนตรีจนประสบความสำเร็จ</span><br /><span style="font-family:Arial;">ได้รับคำร่ำลือพร้อมชื่อเสียง</span><br /><span style="font-family:Arial;">ทำให้เขาเข้าสู่สังคมฉาบฉวยของชนชั้นสูงอย่างภาคภูมิใจ</span><br /><span style="font-family:Arial;">และเมื่อเขาได้พบ "เกอร์ทรูด"</span><br /><span style="font-family:Arial;">จิตใจของเขาก็ค่อยๆถลำลึกเข้าสู่บ่วงปรารถนาแห่งรัก</span><br /><span style="font-family:Arial;">แต่คราวนี้พลังแห่งดนตรีจะบรรเลงบทเพลงรักของเขาได้อย่างไพเราะ</span><br /><span style="font-family:Arial;">งดงามแระสานกลมกลืนเป็นหนึ่งเดียวกันได้หรือไม่</span><br /><span style="font-family:Arial;"></span><br /><span style="font-family:Arial;">นี่คือคำโปรยจากปกหลังหนังสือที่ชื่อว่า "เกอทรูด"</span><br /><span style="font-family:Arial;"></span><br /><span style="font-family:Arial;">กับชีวิตที่พลิกผันทำให้เขาได้ค้นพบความจริง</span><br /><span style="font-family:Arial;">บางอย่างในใจ</span><br /><span style="font-family:Arial;">คุห์น หนุ่มผู้มีพรสวรรค์ทางด้านดนตรี เขาเป็นชายหนุ่ม</span><br /><span style="font-family:Arial;">หน้าตาดี มีฐานะ มีเพื่อนฝูงมากมาย</span><br /><span style="font-family:Arial;">เขาค้นพบถึงสิ่งที่มีอิทธิพลต่อตัวเองอย่างดนตรี</span><br /><span style="font-family:Arial;">ในตอนที่เขาอายุหกหรือเจ็ดขวบ</span><br /><span style="font-family:Arial;">และเขาก็ได้เริ่มเรียนดนตรีในตอนเขา</span><br /><span style="font-family:Arial;">อายุได้ สิบสองขวบ</span><br /><span style="font-family:Arial;">เขาได้เข้าเรียนในวิทยาลัยดนตรี</span><br /><span style="font-family:Arial;">และฝึกฝนทางด้านไวโอลีน</span><br /><span style="font-family:Arial;">การเรียนในโรงเรียนดนตรีสำหรับเขาในตอนแรก</span><br /><span style="font-family:Arial;">เต็มไปด้วยความคาดหวัง</span><br /><span style="font-family:Arial;">และมันก็ไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิดเอาไว้</span><br /><span style="font-family:Arial;">สักเท่าไร</span><br /><span style="font-family:Arial;">การเรียนของเขาเป็นไปอย่างยากลำบาก</span><br /><span style="font-family:Arial;">แต่เขาก็ไม่ได้คิดที่จะยอมแพ้และก็ยัง</span><br /><span style="font-family:Arial;">ไม่ละทิ้งอุดมคติเดิมของเขา</span><br /><span style="font-family:Arial;">....</span><br /><span style="font-family:Arial;">..</span><br /><span style="font-family:Arial;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1957461118802769241-8463192294003203223?l=krittiya-k.blogspot.com' alt='' /></div>seekhttp://www.blogger.com/profile/03452895829725903994noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1957461118802769241.post-30388129930157978282009-03-17T01:11:00.000-07:002009-03-17T02:42:29.371-07:00<strong><span style="color:#33cc00;">คนเราอ่านหนังสือกันจริงๆจังๆเท่าไรกัน?<br /><br />อาศรมหิ่งห้อยกับโจทย์ใหม่<br />ลุงให้ไปหาหนังสือกันมาคนละเล่ม<br />เอาที่ตัวเองเห็นแล้วรู้สึกว่าดึงดูดเราในการอ่าน<br />หลายคนเลือกหนังสือวรรณกรรมเด็กด้วยเหตุผลที่ว่าอ่านง่าย<br />บางคนเลือกหนังสือที่ตัวเองไม่เคยคิดจะหยิบมาอ่าน<br />บางคนก็เลือกหนังสือที่ตัวเองอยากจะอ่าน<br /><br />ฉันเองก็เช่นกัน<br />ฉันเลือกหนังสือที่ตัวเองอยากอ่าน<br />เพราะถ้าไม่ใช่เล่มที่อยากจะอ่านก็ไม่น่าจะอ่านรอด<br /><br />คิดอย่างนี้ก็ไม่ถูกเท่าไร<br />เพราะในหนังสือไม่ว่าจะเป็นหนังสืออะไรก็ย่อมจะมีคุณค่าทั้งนั้น<br />อยู่ที่ความหมายของคนอ่านมากกว่าว่าจะให้ค่ามันเท่าไร<br /><br />แต่ตอนนี้ยังฝืนได้ไม่เก่งก็อ่านเรื่องที่อยากจะอ่านก่อนละกัน<br />ตอนแรกๆก็หยิบชีวประวิตของบุคลสำคัญๆของโลก<br />ทั้งทางด้านวิทยาศาสตร์ การเมือง ฯลฯ<br />ที่อ่านก็เพราะส่วนนึงชอบที่จะอ่านประวัติของคน<br />อยากรู้ที่มาที่ไปว่าเขามีวิธีการคิดยังไง<br />ประมาณว่า "คิดได้ไง"<br />อ่านไปๆ ก็ไปเจอกะนิวตัน<br />เชอร์ ไอแซก นิวตัน<br />ที่เคยรู้จักก็คงในเรื่องของแรงโน้มถ่วงของโลก<br />พึ่งจะเคยได้รุ้ก็เมื่อได้มาอ่านนี่ละว่า นิวตันก็เป็นคนคิดค้นแคลคูลัสด้วย<br />ถึงแม้ใครจะรู้แล้วแต่การที่เราไม่เคยรู้แล้วได้มารู้ด้วยตัวเองนี่ละตื่นเต้นยิ่งกว่า<br />ได้รู้ว่านิวตันเป็นเด็กตัวเล็กมากๆ เกือบไม่รอดในตอนเกิด และเขาก็เป็นคนที่คิดตลอดเวลา<br />จนคิดอะไรๆได้ตั้งมากมายแต่ก็ไม่เปิดเผย เพราะในสมัยนั้นยังไม่ยอมรับความคิดที่แปลกใหม่<br />และความคิดที่คัดกับศาสนา และก็ยังได้รู้เพิ่มว่านิวตันไม่เคยแต่งงานเลยสักครั้งเดียว<br />!!!!!!<br /><br />ลุงคงเห็นว่าหนังสือเล่มนี้มันไม่ค่อยน่าสนุกเท่าไรก็เลยลองแนะนำ<br />หนังสือเล่มนึง ชื่อว่า นีล กบฏชั่วนิรันตร์<br />"เขาเป็นคนที่มีความคิดเป็นของตัวเอง<br />และคิดทำอะไรผิดแปลกไปจากคนอื่น<br />ทั้งยังมีความคิดล้ำหน้ายุคสมัยของเขา<br />พร้อมที่จะนำเอาวิธีการสอนแบบใหม่มาใช้<br />วลีหรือคำพูดที่เขานำมาใช้มีลักษณะเป็น<br />แบบฉบับของตัวเองและจับใจนักเรียน<br />บทเรียนที่เขาสอนก็น่าสนุกสนานยิ่งนัก<br />เขาขอบยกย่องสติปัญญาความสามารถ<br />ของนักเรียนทั้งที่เป็นสติปัญญาของเขาเอง<br />ข้อนี้แหละเป็นปัจจัยหนึ่งที่สร้างเสน่ห์และความสำเร็จให้กับเขา"<br /><br />อ่านปกหลังแล้วความอยากจะอ่านเรื่องราว<br />ข้างในต่อก็เกิดขึ้น<br /><br />นีลเป็นนักเขียนที่มีลีลาการเขียนทำให้นักอ่านอ่านสนุก<br />เขียนได้ดีมีชีวิตชีวา เรื่องที่เขาเขียนก็มักจะเกี่ยวกับเด็กที่มีปัญหา<br />เขาก่อตั้งโรงเรียนชื่อว่า ซัมเมอร์ฮิล<br />โรงเรียนแห่งนี้ในสายตาของคนทั่วไปก็จะมองว่าเป็นโรงเรียนที่มีความซับซ้อน<br />เปลี่ยนแปลงไปได้เรื่อยๆ แต่คนในซัมเมอร์ฮิลกลับมีความคิดทัศนคติ<br />ที่แตกต่างจากคนอื่นๆ<br />...</span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1957461118802769241-3038812993015797828?l=krittiya-k.blogspot.com' alt='' /></div>seekhttp://www.blogger.com/profile/03452895829725903994noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1957461118802769241.post-61093500828568258302009-02-08T06:10:00.000-08:002009-02-08T06:15:52.373-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_VrHHAig0tjM/SY7oZ7qw-SI/AAAAAAAAADI/tRjb5HE97F0/s1600-h/a+%281%29.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_VrHHAig0tjM/SY7oZ7qw-SI/AAAAAAAAADI/tRjb5HE97F0/s200/a+%281%29.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5300429343673088290" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><strong><span style="font-size:100%;">"บางทีเราอยากจะได้อะไร</span></strong></span><div><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><strong><span style="font-size:100%;">ความคิดเครียดๆจะนำพาเราไปใน</span></strong></span></div><div><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><strong><span style="font-size:100%;">ภาพเลวร้ายเสียก่อน</span></strong></span></div><div><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><strong><span style="font-size:100%;">โดยที่เราก็ไม่ทันตั้งตัว</span></strong></span></div><div><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><strong><span style="font-size:100%;">แล้วเราก็ไปเสพความทุกข์ที่นั่นก่อนแล้ว</span></strong></span></div><div><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><strong><span style="font-size:100%;">เห็นแต่หายนะ</span></strong></span></div><div><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><strong><span style="font-size:100%;">เห็นแต่ความเลวร้าย</span></strong></span></div><div><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><strong><span style="font-size:100%;">เพี่ยงเราหยุดและแช่มช้าลง</span></strong></span></div><div><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><strong><span style="font-size:100%;">เกาะติดนัวเนีย</span></strong></span></div><div><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><strong><span style="font-size:100%;">เฝ้าดูอย่างเนิ่นนาน</span></strong></span></div><div><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><strong><span style="font-size:100%;">มันจะเห็นช่องทางออกอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน</span></strong></span></div><div><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><strong><span style="font-size:100%;">มันจะเห็นวิธีคิดของคน</span></strong></span></div><div><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><strong><span style="font-size:100%;">แล้วเราก็เข้าถึงโลกของพวกเขาอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน</span></strong></span></div><div><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><strong><span style="font-size:100%;">เข้าไปอย่างเบาเนียนด้วยการสืบค้นร่วมกัน</span></strong></span></div><div><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><strong><span style="font-size:100%;">ไม่คาดคั้น ไม่แข็งขืนในที่สุดเราย่อมได้ในสิ่งที่</span></strong></span></div><div><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><strong><span style="font-size:100%;">เราอยากได้เสมอ ไม่มีอุปสรรค ไม่มีกำแพงขวางกั้น"</span></strong></span></div><div><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><strong><span style="font-size:100%;"><br /></span></strong></span></div><div><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><strong><span style="font-size:100%;">ก็ไม่รู้เหมือนกันนะว่าตัวเองจะทำได้ดีแค่ไหน</span></strong></span></div><div><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><strong><span style="font-size:100%;">จะเฝ้าดูแบบเกาะติดนัวเนีย</span></strong></span></div><div><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><strong><span style="font-size:100%;">การปรับตัว ฝึกฝืน เพื่อให้อะไรมันดีกว่าเดิม</span></strong></span></div><div><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><strong><span style="font-size:100%;">(จะดีจิงป่าวว่ะ)</span></strong></span></div><div><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><strong><span style="font-size:100%;">ต้องใช้เวลา ไม่รู้ว่านานเท่าไร</span></strong></span></div><div><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><strong><span style="font-size:100%;">มีคนบอกว่าขอให้เราอยู่กับปัจจุบัน</span></strong></span></div><div><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><strong><span style="font-size:100%;">อย่าไปยึดติดกับอนาคตที่ยังไม่เกิด</span></strong></span></div><div><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><strong><span style="font-size:100%;">มัันก็จริงแต่คนเรา มันมีความกลัว</span></strong></span></div><div><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><strong><span style="font-size:100%;">ความกลัวก็นำพาเราเข้าสู่วงโคจรเดิมๆ</span></strong></span></div><div><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><strong><span style="font-size:100%;">ซึ่งถ้าเราไม่รู้ตัวแล้วพาตัวเองเข้าสู่วงนั้น</span></strong></span></div><div><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><strong><span style="font-size:100%;">เราก็จะดำเนินไปตามวัฏจักรแบบเดิม</span></strong></span></div><div><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><strong><span style="font-size:100%;">ที่ไม่มีวันสิ้นสุด</span></strong></span></div><div><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><strong><span style="font-size:100%;"><br /></span></strong></span></div><div><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><strong><span style="font-size:100%;">บางทีความกลัวเราเองก็ไม่ใช่ผู้ที่ทำ(ชะทั้งหมด)</span></strong></span></div><div><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><strong><span style="font-size:100%;">แต่มันอาจเกิดจากใครสักคน</span></strong></span></div><div><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><strong><span style="font-size:100%;"><br /></span></strong></span></div><div><span style="color: rgb(255, 255, 0);"><strong><span style="font-size:100%;">ทุกอย่างเชื่อมโยงถึงกัน..<br /><br /><object height="110" width="300"><param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/G5_yWahxjU"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://media.imeem.com/m/G5_yWahxjU" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="110" width="300"></embed></object><a href="http://thai-songs.blogspot.com/" title="ฟังเพลง">ฟังเพลง</a><a href="http://thai-songs.blogspot.com/2009/01/stamp.html" title="เพลง ความคิด">เพลง ความคิด</a><br /></span></strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1957461118802769241-6109350082856825830?l=krittiya-k.blogspot.com' alt='' /></div>seekhttp://www.blogger.com/profile/03452895829725903994noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1957461118802769241.post-65807562469399269462009-01-28T03:20:00.000-08:002009-01-28T03:35:52.357-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_VrHHAig0tjM/SYBCuaM8VyI/AAAAAAAAADA/v0LHvQn35GQ/s1600-h/img218.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5296306526862726946" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 131px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_VrHHAig0tjM/SYBCuaM8VyI/AAAAAAAAADA/v0LHvQn35GQ/s200/img218.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33cc00;"><strong>ในวันเอื่อยเฉื่อยได้พบคนเอื่อยเฉื่อย</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33cc00;"><strong>ก็เลยทำให้เอื่อยเฉื่อย</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33cc00;"><strong>ในโลกแห่งความเอื่อยเฉื่อย</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33cc00;"><strong>เราจะรู้จะเรีบนอะไรได้บ้าง</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33cc00;"><strong>คนเราไม่เหมือนกัน อืดๆอาดๆได้ไม่จำเป็นต้องร้อนรนตลอดเวลา</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33cc00;"><strong>ในความไร้มารยาทของใครบางคน</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33cc00;"><strong>อาจแฝงด้วยความสดใสร่าเริง</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33cc00;"><strong>รึนั่นคือตัวตนจริงแท้</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33cc00;"><strong>ในความหยาบกระด้าง อาจแฝงซึ่งความอ่อนโยน</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33cc00;"><strong>ซึ่งแม้อาจไม่ทำให้ใครรู้สึกแต่ก็ยังดีที่ได้รู้ตัวเอง</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33cc00;"><strong>รึนั่นคือตัวตนอันจริงแท้</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33cc00;"><strong>ในความดิบเถื่อนของใครบางคนอาจแฝงซึ่งความจริงใจ</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33cc00;"><strong>เอื้ออาทรไว้เต็มเปื่ยม</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33cc00;"><strong>รึนั่นคือตัวตนที่แท้จริง</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33cc00;"><strong>แล้วตัวตนอีกเป็นล้านๆตัวที่เราซ่อนไว้เล่า</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33cc00;"><strong>อยู่ที่ใด? อะไรคือความจริงแท้ของตัวตนที่ซ่อนอยู่</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33cc00;"><strong>แล้วเราจะค่อยๆเผยมันออกมา</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33cc00;"><strong>จริงแท้เช่นไร </strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#33cc00;"><strong>ใช่หรือไม่...</strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1957461118802769241-6580756246939926946?l=krittiya-k.blogspot.com' alt='' /></div>seekhttp://www.blogger.com/profile/03452895829725903994noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1957461118802769241.post-38358185343833398522009-01-23T08:42:00.000-08:002009-01-23T08:49:54.911-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_VrHHAig0tjM/SXn1JK7BgBI/AAAAAAAAACw/H5JYlkAR9Pk/s1600-h/under+%2860%29.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_VrHHAig0tjM/SXn1JK7BgBI/AAAAAAAAACw/H5JYlkAR9Pk/s200/under+%2860%29.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5294532374850273298" border="0" /></a><br /><div style="width: 300px; color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"><object height="110" width="300"><param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/dw_A_utFcO"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://media.imeem.com/m/dw_A_utFcO" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="110" width="300"></embed></object>ตัวตนของเรามีเป็นล้านๆตัว<br />เพียงแต่เราเลือกใช้ตัวไหนบ่อยๆ<br />ฉันก็เช่นกัน<br />เป็นแค่มนุษย์ธรรมดา<br />ที่ไม่อยากธรรมดาแล้ว<br />รู้สึกว่าธรรมดาเกินไป<br />อยากมีอะไรหวือหวาตื่นเต้นๆ<br />ให้ตัวเองได้ตื่นตัวบ้าง<br />....ไม่รู้ว่าใครจะมองยังไง<br />แต่ก็จะไม่ไปตัดสิน<br />เพราะฉันเองก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่า<br />จริงๆเขาคิดกับเรายังไง<br />ตอนนี้สับสนว่าจะต้องทำยังไงต่อไป<br />.....<br /><br /><span style="font-style: italic;">จงยอมรับในสิ่งที่ตัวเองทำได้</span> <span style="font-style: italic;">และยอมรับในสิ่งที่ตัวเองทำไม่ได้..</span><br /></span></div><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" ><a style="color: rgb(255, 0, 0);" href="http://www.imeem.com/bigblackbear/music/hhZOd3ol/palmy_dont_know_why/"></a></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1957461118802769241-3835818534383339852?l=krittiya-k.blogspot.com' alt='' /></div>seekhttp://www.blogger.com/profile/03452895829725903994noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1957461118802769241.post-18837359620002799042009-01-21T07:20:00.000-08:002009-01-21T08:33:17.176-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_VrHHAig0tjM/SXdBbGgwz_I/AAAAAAAAACo/fw_58yV8lz4/s1600-h/under+%2861%29.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 150px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_VrHHAig0tjM/SXdBbGgwz_I/AAAAAAAAACo/fw_58yV8lz4/s200/under+%2861%29.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5293771820857610226" border="0" /></a><br /><div style="width: 300px;"><span style="color:green;">การกล้าทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำ<br />ไม่ใช่การเอาหน้า<br />เมื่อกล้าฝัน แต่ไม่กล้าทำ<br />ก็ไร้ความหมาย<br /><br />ข้อจำกัดที่ตัวเองสร้างขึ้น<br />ขวางกั้นความสามารถอันไร้ขีดจำกัดที่เรามี<br />แล้วเราจะก้าวข้ามได้อย่างไร <img src="http://webboard.wongnamcha.com/Smileys/default/huh.gif" alt="ฮืม" border="0" /><br />เราเฝ้ารอเวลานั้นได้ไม <img src="http://webboard.wongnamcha.com/Smileys/default/huh.gif" alt="ฮืม" border="0" /><br />เวลาที่จะหลุดพ้น เริ่มจากข้างใน<br />เฝ้ารอต่อไป.....<br /><br /><br /><br /><div style="width: 300px;"><object height="110" width="300"><param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/Srwpb8vilY"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://media.imeem.com/m/Srwpb8vilY" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="110" width="300"></embed></object><div style="padding: 1px; background-color: rgb(230, 230, 230);"><div style="padding: 4px 4px 0pt 0pt; float: left;"><a href="http://www.imeem.com/"><img src="http://www.imeem.com/embedsearch/E6E6E6/" border="0" /></a></div><form method="post" action="http://www.imeem.com/embedsearch/" style="margin: 0pt; padding: 0pt;"><input name="EmbedSearchBox" type="text"><input value="Search" style="font-size: 12px;" type="submit"><div style="padding-top: 3px;"><a href="http://ads.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=0&amp;ek=Srwpb8vilY"><img src="http://ads.imeem.com/ads/bannerad/152/10/" border="0" /></a><a href="http://ads.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=1&amp;ek=Srwpb8vilY"><img src="http://ads.imeem.com/ads/bannerad/153/10/" border="0" /></a><a href="http://ads.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=2&amp;ek=Srwpb8vilY"><img src="http://ads.imeem.com/ads/bannerad/154/10/" border="0" /></a><a href="http://ads.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=3&amp;ek=Srwpb8vilY"><img src="http://ads.imeem.com/ads/bannerad/155/10/Srwpb8vilY/" border="0" /></a></div></form></div></div><br /><a href="http://www.imeem.com/eyealisz/music/TUbZ6GPp/friday_friday/">ต่างคนต่างรอ - Friday - Friday</a></span><object height="110" width="300"><embed src="http://media.imeem.com/m/dw_A_utFcO" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="110" width="300"></embed></object></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1957461118802769241-1883735962000279904?l=krittiya-k.blogspot.com' alt='' /></div>seekhttp://www.blogger.com/profile/03452895829725903994noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1957461118802769241.post-37982553396842143892009-01-14T02:20:00.000-08:002009-01-14T07:00:49.210-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_VrHHAig0tjM/SW3UqqwQZsI/AAAAAAAAACg/2OwQe2o87ks/s1600-h/Skype+Jah.png"><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5291118966726485698" style="margin: 0px 0px 10px 10px; float: right; width: 96px; height: 96px;" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_VrHHAig0tjM/SW3UqqwQZsI/AAAAAAAAACg/2OwQe2o87ks/s200/Skype+Jah.png" border="0" /></span></strong></a><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><br /></span></strong><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ก่อนที่จะก้าวเข้ามาอยู่ที่นี่ก็เป็นมนุษย์ที่ไปตามกระแสทั่วไป</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ตามกฏ ตามเกณฑ์ ไม่คิดที่อยากจะเลือกอะไรเอง</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">เพราะถ้าเลือกไปก็ไม่มีคนยอมรับอยู่ดี โดยเฉพาะกับคนใกล้ชิด</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">เช่น พ่อแม่ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีความคิดที่แตกต่างออกมาบ้าง เพียงแต่ไม่แสดงออกมา</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">เท่านั้น แล้วชีวิตก็ดำเนินไป...</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">เมื่อครั้งยังเด็กๆแม่ก็ให้เข้าไปใช้ชีวิตอยู่ในระบบ</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ตั้งแต่อายุ 2 ขวบ ด้วยเหตุว่าแม่ไม่มีเวลาและพ่อเองก็ไปทำงาน</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ที่ต่างจังหวัดไม่ได้อยู่ด้วยกัน ชีวิตก็ดำเนินไปเรื่อยๆ</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">อนุบาล 1-2-3....</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ขึ้น ป.1 ตอนอายุ 5 ขวบ และเนื่องจากว่าอายุน้อยเกินไป</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ต่ำกว่าเกณฑ์เกินไปคุณครูท่านก็เลยให้ซ้ำชั้นปีนึง</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">เพื่อรออายุให้เข้าเกณฑ์ สรุปคือต้องเรียน ป.1 สองครั้ง</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ชีวิตก็ดำเนินไปเรื่อยๆ....<br />ป.1-2-3-4-5-6 จุดผลิกผันครั้งแรกต้องเลือกว่า</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">จะไปเข้าเรียนต่อที่ไหนระหว่างอยู่ที่โรงเรียนเก่า</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">หรือจะไปเข้าโรงเรียนประจำอำเภอ</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">เพื่อนส่วนใหญ่ก็ยังเรียนอยู่ที่เดิม</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">แต่ก็เลือกที่จะไปอยู่ที่ใหม่ค้วยความที่คิดว่า</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">คงจะต่อม.4 ที่นั่นเลย(ก็ไม่ได้คิดเองหรอกพี่ชายบอก)</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">เริ่มต้นกับเพื่อนใหม่ สังคมใหม่ โรงเรียนใหม่ (กรงใหม่) ครูใหม่</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">เข้าใหม่ๆเรื่องปรับตัวก็ยากพอสมควร เพราะโรงเรียนรัฐก็มีคนหลากหลายมาขึ้น</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">หลายระดับเช่นกัน เราซึ่งเรียนโรงเรียนเอกชนมาตลอดก็เลยรู้สึกว่าแปลกๆไปบ้าง</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">(ไม่ได้ร่ำรวยอันใดเพียงแต่แม่คิดว่ามันดีที่สุดสำหรับลูกๆ)</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">หลังจากคุ้นเคยกับโรงเรียน กับเพื่อนใหม่จนกลายเป็นเพื่อนซี้</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">จากคนสองคนก็กลายไปกลุ่มเป็นก้อนก็ถือได้ว่าสนุกสนานใช้ได้</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">การเรียนก็ไม่ได้ว่าแย่อะไรและก็ไม่ถือว่าดี</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">กลางๆ เน้นไปทางเล่นซะมากกว่า แต่ก็ไม่ทิ้งการเรียน</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">จบม.3 ก็ต้องมาเลือกเข้าม.4 เขาก็ให้เลือกสายที่อยากจะเรียน</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ตอนนั้นก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะยังไงพี่ชายก็บอกอีกว่าให้เลือกเรียน</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">สายวิทย์เพราะว่าตอนเอนทรานจะได้เลือกคณะได้ง่ายและเยอะกว่า</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">สายอื่นๆ ก็เลือกสายวิทย์ตามนั้น เรียนแรกๆก็ยังไม่เข้าใจว่า</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">เรียนฟิสิกส์ เคมี ชีวะ ไปทำอะไร เอาไปใช้ในชีวิตประจำวันก็ไม่ได้</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ที่เอาไปใช้ได้ก็ไม่ใช่ว่าจะได้ทั้งหมด</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">สูตรต่างๆนาๆก็ไม่ได้ใช้รู้ไปทำไม</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ครูในโรงเรียนก็ไม่ไม่รู้ว่าจะบ้าอำนาจกันไปถึงไหน</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">สอนก็ไม่ได้สอนอะไรมากไม่มีเนื้อหามากกว่าในหนังสือ</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ให้ทำรายงานเราก็ไปลอกมาจากในเน็ตเอาไปส่งก็ผ่าน</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">แต่ก็ไม่ได้ว่าคุณครูจะไม่มีดีเพียงแต่</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">เขาเห็นแต่ตัวเองมากไปเท่านั้น</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">เคยถูกอาจารย์ทำโทษเพราะเราไม่ได้ทำความสะอาดห้องเรียน</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ก็เข้าใจนะว่าเราทำผิด แต่ไม่รู้ว่าครูคนนั้นเขาเก็บกดอะไรมา</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">เขาให้เราลงไปกราบตึกเรียนและวิ่งไปรอบๆโรงเรียน</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">พร้อมกับพูดว่า"หนูจะไม่ลืมทำความสะอาดแล้วค่ะ"</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">เหอะๆ ทำเกินไปรึป่าว ไม่เข้าใจ</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">มีอีกครั้ง ที่หน้าห้องเรียนตรงระเบียง</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">เขาก็ให้นักเรียนถอดรองเท้าไว้หน้าห้องแล้วเรียงให้เรียบร้อย</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">มีอยู่วันนึงด้วยความรีบเพื่อนสองสามคนก็ไม่ได้จัดเรียงรองเท้า</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">มันดูระเกะระกะ ก็มีครูสอนวิชาสังคมเดินมาบอกแล้วให้ออกไป</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">เอาปากคาบรองเท้าของตัวเองไปไว้ให้เป็นที่</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">เกินไปไมคุณครู ทำไปเพื่ออะไร ความสะใจของตัวเองรึเปล่า</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ไม่เข้าใจ...และยังมีอีกหลายครั้งหลายหนที่ดูเหมือนว่าครูจะทำไป</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">เพื่อความสะใจของตัวเองเท่านั้น</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">แต่ก็ได้แค่สงสัยไม่ได้มีอะไรไปมากกว่านั้น</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);"></span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ชีวิตก็ดำเนินไป....</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">.....</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">...</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">4</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">..........</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">.....</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">5</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">........</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">.....</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">6</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">........</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">.....</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);"></span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);"></span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">เข้ามหาลัย</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">....</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);"></span></strong></div><br /><div><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">..<br /><br /><div style="width:300px;"><object width="300" height="110"><param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/3MpxOBVMir"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://media.imeem.com/m/3MpxOBVMir" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="110" wmode="transparent"></embed></object><div style="background-color:#E6E6E6;padding:1px;"><div style="float:left;padding:4px 4px 0 0;"><a href="http://www.imeem.com/"><img src="http://www.imeem.com/embedsearch/E6E6E6/" border="0" /></a></div><form method="post" action="http://www.imeem.com/embedsearch/" style="margin:0;padding:0;"><input type="text" name="EmbedSearchBox"><input type="submit" value="Search" style="font-size:12px;"><div style="padding-top:3px;"><a href="http://ads.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=0&amp;ek=3MpxOBVMir"><img src="http://ads.imeem.com/ads/bannerad/152/10/" border="0" /></a><a href="http://ads.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=1&amp;ek=3MpxOBVMir"><img src="http://ads.imeem.com/ads/bannerad/153/10/" border="0" /></a><a href="http://ads.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=2&amp;ek=3MpxOBVMir"><img src="http://ads.imeem.com/ads/bannerad/154/10/" border="0" /></a><a href="http://ads.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=3&amp;ek=3MpxOBVMir"><img src="http://ads.imeem.com/ads/bannerad/155/10/3MpxOBVMir/" border="0" /></a></div></form></div></div><br/><a href="http://www.imeem.com/people/jhOv2ZE/music/Fe29FGpd/neyo_01_because_of_you/">01. Because Of You - Ne-Yo</a><br /></span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1957461118802769241-3798255339684214389?l=krittiya-k.blogspot.com' alt='' /></div>seekhttp://www.blogger.com/profile/03452895829725903994noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1957461118802769241.post-53159657645476080942009-01-12T05:14:00.000-08:002009-01-12T05:49:03.024-08:00<div><embed src="http://widget-eb.slide.com/widgets/slideticker.swf" type="application/x-shockwave-flash" quality="high" scale="noscale" salign="l" wmode="transparent" flashvars="cy=h5&amp;il=1&amp;channel=936748722513409771&amp;site=widget-eb.slide.com" style="width:350px;height:262px" name="flashticker" align="middle"></embed><div style="width:350px;text-align:left;"><a href="http://www.slide.com/pivot?cy=h5&amp;at=un&amp;id=936748722513409771&amp;map=1" target="_blank"><img src="http://widget-eb.slide.com/p1/936748722513409771/h5_t041_v000_s0un_f00/images/xslide1.gif" border="0" ismap="ismap" /></a> <a href="http://www.slide.com/pivot?cy=h5&amp;at=un&amp;id=936748722513409771&amp;map=2" target="_blank"><img src="http://widget-eb.slide.com/p2/936748722513409771/h5_t041_v000_s0un_f00/images/xslide2.gif" border="0" ismap="ismap" /></a> <a href="http://www.slide.com/pivot?cy=h5&amp;at=un&amp;id=936748722513409771&amp;map=F" target="_blank"><img src="http://widget-eb.slide.com/p4/936748722513409771/h5_t041_v000_s0un_f00/images/xslide42.gif" border="0" ismap="ismap" /></a></div></div><br /><br /><br /><div style="width: 300px;"><object height="110" width="300"><param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/dw_A_utFcO"><param name="wmode" value="transparent"><span style="color: rgb(51, 204, 0);"><span style="font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:courier new;"> <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ใจ</span>มองเห็นความเชื่อมโยงของชีวิต<br />ทุกอย่างอยู่ที่<span style="color: rgb(255, 0, 0);">ใจ</span>...<br />ถ้าเราอยากให้เป็นยังไงก็เป็นอย่างนั้น<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ใจ</span>มีความกลัว <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ใจ</span>ก็จะหาเหตุผลให้กับ<br />ความกลัว..<br />เพื่อเลี่ยงความกลัีว<br />ชีวิตไม่ได้ยากหาก<span style="color: rgb(255, 0, 0);">ใจ</span>มองเห็นทางว่ายาก<br />ก็จะยากแต่<span style="color: rgb(255, 0, 0);">ใจ</span>ก็จะมองเห็นทางง่ายด้วย<br />มันคือทางสองทาง<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ใจ</span>นำทาง<br />ความคิดโลดแล่นตาม<span style="color: rgb(255, 0, 0);">ใจ</span>ไม่มีใครกำหนดได้<br />นอกจาก<span style="color: rgb(255, 0, 0);">ใจ</span>ตัวเอง<br />เมื่อ<span style="color: rgb(255, 0, 0);">ใจ</span>นำทางแล้วทำไมต้องฝืน<span style="color: rgb(255, 0, 0);">ใจ</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ใจ</span>คือสิ่งมหัศจรรย์ของชีวิตที่เรามี<br />เราเองเราก็ไม่สามารถเดา<span style="color: rgb(255, 0, 0);">ใจ</span>เราได้<br />นอกจาก<span style="color: rgb(255, 0, 0);">ใจ</span>จะบอกว่า<span style="color: rgb(255, 0, 0);">ใจ</span>ต้องการอะไร<br />กลไกของร่างกายคือสมอง<br />แต่กลไกของชีวิตคือ<span style="color: rgb(255, 0, 0);">ใจ</span><br />ไม่มีชีวิตจิต<span style="color: rgb(255, 0, 0);">ใจ</span> เราก็อยู่ไม่ได้<br />ให้<span style="color: rgb(255, 0, 0);">ใจ</span>นำทาง<br />ชีวิตอยู่ท<span style="color: rgb(255, 0, 0);">ี่ใจ</span><br />..<br /><br /><div style="width:300px;"><object width="300" height="110"><param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/nys6TxFMNU"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://media.imeem.com/m/nys6TxFMNU" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="110" wmode="transparent"></embed></object><div style="background-color:#E6E6E6;padding:1px;"><div style="float:left;padding:4px 4px 0 0;"><a href="http://www.imeem.com/"><img src="http://www.imeem.com/embedsearch/E6E6E6/" border="0" /></a></div><form method="post" action="http://www.imeem.com/embedsearch/" style="margin:0;padding:0;"><input type="text" name="EmbedSearchBox"><input type="submit" value="Search" style="font-size:12px;"><div style="padding-top:3px;"><a href="http://ads.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=0&amp;ek=nys6TxFMNU"><img src="http://ads.imeem.com/ads/bannerad/152/10/" border="0" /></a><a href="http://ads.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=1&amp;ek=nys6TxFMNU"><img src="http://ads.imeem.com/ads/bannerad/153/10/" border="0" /></a><a href="http://ads.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=2&amp;ek=nys6TxFMNU"><img src="http://ads.imeem.com/ads/bannerad/154/10/" border="0" /></a><a href="http://ads.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=3&amp;ek=nys6TxFMNU"><img src="http://ads.imeem.com/ads/bannerad/155/10/nys6TxFMNU/" border="0" /></a></div></form></div></div><br/><a href="http://www.imeem.com/erakid/music/mvMTmrFL/norah_jones_come_away_with_me/">Come away with me - Norah Jones</a><br /></span></span></span></span></object></div><a href="http://www.imeem.com/bigblackbear/music/hhZOd3ol/palmy_dont_know_why/"></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1957461118802769241-5315965764547608094?l=krittiya-k.blogspot.com' alt='' /></div>seekhttp://www.blogger.com/profile/03452895829725903994noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1957461118802769241.post-53463930063631797572009-01-08T00:54:00.000-08:002009-01-08T01:58:41.325-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_VrHHAig0tjM/SWXOAJBEC4I/AAAAAAAAACQ/KpSNaYuomls/s1600-h/post-286-1215062208.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5288859839232215938" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 170px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_VrHHAig0tjM/SWXOAJBEC4I/AAAAAAAAACQ/KpSNaYuomls/s200/post-286-1215062208.jpg" border="0" /></a><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">วันหยุดๆ</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">ปีใหม่ที่ผ่านมามีโอกาสได้หยุดสามวัน</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">รีบถือโอกาสไปเที่ยว</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">เชียงใหม่</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">ในใจตอนแรกไม่ได้คิดเอาไว้เลยว่าจะไปที่ไหนของเชียงใหม่</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">ไม่มีโปรแกรมใดๆในหัว</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">เดินทางเข้าที่พัก</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">หันไปเห็นแผนที่ที่วางอยู่</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">หืมมมมมมมมมมมมมมม</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">ขึ้นดอยดีกว่า</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">ดอยอินทนนท์</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">เหอๆๆ</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">แล้วต่อไปวัดจอมทอง</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">เพราะมันอยู่ทางเดียวกัน ได้ทีๆ </span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">ต้องออกเดินทางตอนเช้าจะได้ไม่รีบมากนัก</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">มีโปรแกมแล้ว ก็ออกไปหาไรกินแล้วค่อยกลับมานอน</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">ขี่ๆไป ความซวยก็บังเกิด ยางแตกกกกกกก</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">โอ้ ดูเวลาแล้ว สองทุ่ม เหอะๆๆๆ จะไปหาร้านซ่อมได้ที่ไหนว่ะ</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">ต้องขี่บดล้อรถที่ไม่มีลมอยู่ในยางไปเรื่อยๆ</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">ถามคนที่อยู่แถวนั้น เขาก็บอกให้ไปตรงนั้นตรงนี้</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">ป้าดดดดดดดดด บอกแต่ละที่ ปิดหมด</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">เซงสิ จะเอาไงต่อ ขี่ๆไปเจอร้านขายผัดไท </span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">ลงไปถามดูสิ</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">ได้เรื่องๆ เขาเอาเบอร์โทของร้านช่างซ่อมให้</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">รีบโท ด้วยใจระทึก </span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">อะ รอบแรกติดแต่ไม่มีคนรับ ใจเริ่มแป๋ววว</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">โทอีกที ติด และมีคนรับด้วย ค่อยโล่งใจ</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">เขาก็ถามว่าอยู่ที่ไหนตอนนี้ รถเสียหรอ ยางรั่วหรอ</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">ก็ถามไป แต่คุณจะถามไปทำไมว่ะ</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">กุไม่เข้าใจในเมื่อคุณอยู่เชียงรายแต่กุรถยางรั่วอยู่เชียงใหม่</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">อยากจะด่ามึงงงงงงงงงงงงงงงงงง</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">ช่วยไม่ได้ๆ ขี่ไปดูข้างหน้าละกัน</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">ก็ไปเจอร้านซ่อมรถที่ปิดแล้ว ฮ่าๆ แต่มีเบอร์ให้ติดต่อ</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">โทสิ ไม่นึกถึงมารยาทแล้ว จนตรอกจิงๆ</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">โชคยังดีที่เขานอนอยู่ที่ร้าน ซาบซึ้งที่เขาออกมาซ่อมให้</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">โล่งไป นั่งรออยู่ประมาณครึ่งชั่วโมง</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">คุณซ่างที่เคารพก็ยังไม่สามารถถอดยางที่แห้งเหี่ยวออกมาได้</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">ผู้เป็นภรรยาของนายช่างใหญ่ที่ใจดี เดินมาบอกว่า</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">เธอ "น้องรีบไม"</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">ฉัน "ไม่พี่ รอได้ๆ"</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">เธอ "แต่ว่า พอดีแฟนพี่เนี่ยเขาไม่ถนัดอาจจะต้องรอนาน เพราะว่าช่าง</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">ที่ประจำอยู่เขากลับบ้านกันหมดแล้ว เอางี้ไมเอารถของที่ร้านไปใช้ก่อน</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">แล้วพรุ่งนี้เช้าน้องค่อยมาเอาไม"</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">เหอๆให้กุนั่งรอตั้งนานก็น่าจะบอกแต่ก็ยังดีที่เขายอมออกมาซ่อมให้</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">ขอบพระคุณอย่างสูง</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">ก็ต้องเป็นอย่างนั้นละ เพราะไม่มีทางเลือกแล้วนิ</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">ขี่มอไซด์คันเก่าที่เธอหยิบยื่นให้</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">กลับที่พัก เข้านอน เหนื่อยยยยว่ะ</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">ความจริงมันก็อาจเป็นการดีที่รถมันเสียก่อนที่จะเดินทางไกล</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">คิดอีกแง่ก็โชคดีแฮะ </span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">เช้าตรู่ (ออกจะสายไปแล้วด้วย)</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">ไปเอารถ เหอๆ แม่เจ้าเธอคิดราคาตามความใจดีของเธอจริงๆ</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">ซ่อมรถหมดไปเกือบ เก้าร้อย 0_O สุดยอดดดด</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">นี่กะเอากุหมดตัวเลยนะ </span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">แต่ก็ต้องยอม จะทำไงได้ว่ะ</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">เหอๆ เอ้า ออกเดินทาง</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">ขี่มอไซด์ออกไปทางถนนวัวลายแล้วตรงไปเรื่อยๆตามทางเข้าสู่ดอยอินทนนท์</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">ครึ่งชั่วโมงแรกผ่านไปด้วยจิตใจที่มุ่งมั่นและท้าทาย สนุก </span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">จากความเป็นเมืองสู่ ทุ่งหญ้า นาข้าว และท้องทุ่ง</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">ธรรมชาติ</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">ผ่านป้ายบอกระยะทาง ดอยอินทนนท์ แปดสิบสี่กิโล</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">0_O ใจเริ่มแป่ววววววว</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">ไกลโคตรๆ ไหนรถก็ยังไม่รู้ว่าจะเป็นไรขึ้นมาอีกไม</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">แล้วข้างหน้าจะเป็นไง จะมีอะไรเกิดขึ้นไม</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">ความกลัวเริ่มวิ่งเข้าสู่หัวใจ</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">ฮะๆๆๆ นึกขำกับตัวเองอยู่ในใจ</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">แล้วคำนึงก็ผุดโผล่ขึ้นมาในหัวที่ในขณะนั้น</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">ก็มีเสียงว่า "กุจะกลับดีไมว่ะเนี่ย " </span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">"ลองไว้วางใจต่อโลกสิ"</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">อืมมมม นั่นสิ ถ้ากลัวแล้วไม่กล้าเราก็จะไม่รู้อะไรเลย</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">สู้มัน ก็แค่ระยะทางที่ไกลกว่าทางกลับบ้านเท่านั้นเอง</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">ไว้วางใจต่อโลกๆๆ </span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">.........</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">....</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">..</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">มันก็ถึงจุดหมายปลายทางดั่งที่ตั้งใจ</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">ความภูมิใจเกิดขึ้น เราไม่ได้อิ่มเอมกับธรรมชาติระหว่างทาง</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">และอากาศที่หนาวเย็น บรรยากาศที่สวยเท่านั้น</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">แต่เราทำได้ </span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">ความจริงชีวิตเราอยู่กับความกลัวซะส่วนใหญ่</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;">เลยทำให้เราไม่สามารถทำอะไรๆได้ก็เยอะ</span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;"><em>ลองไว้วางใจต่อโลกสิ </em></span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;"><em>โลกนี้มีอะไรอีกเยอะแยะ</em></span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;"><em>ไว้วางใจ ฟัง โลก</em></span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;"></span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;"></span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;"></span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;"></span></strong></p><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;"></span></strong></p><br /><div style="WIDTH: 300px"><strong><span style="color:#cc9933;"><embed src="http://media.imeem.com/m/dw_A_utFcO" width="300" height="110" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent"></embed></span></strong><br /><div style="PADDING-RIGHT: 1px; PADDING-LEFT: 1px; PADDING-BOTTOM: 1px; PADDING-TOP: 1px; BACKGROUND-COLOR: #e6e6e6"><br /><div style="PADDING-RIGHT: 4px; PADDING-LEFT: 0px; FLOAT: left; PADDING-BOTTOM: 0px; PADDING-TOP: 4px"><a href="http://www.imeem.com/"><strong><span style="color:#cc9933;"><img src="http://www.imeem.com/embedsearch/E6E6E6/" border="0" /></span></strong></a></div><br /><form style="PADDING-RIGHT: 0px; PADDING-LEFT: 0px; PADDING-BOTTOM: 0px; MARGIN: 0px; PADDING-TOP: 0px" action="http://www.imeem.com/embedsearch/" method="post"><input name="EmbedSearchBox"><input style="FONT-SIZE: 12px" type="submit" value="Search"><strong><span style="color:#cc9933;"> </span></strong><br /><div style="PADDING-TOP: 3px"><a href="http://ads.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=0&amp;ek=dw_A_utFcO"><strong><span style="color:#cc9933;"><img src="http://ads.imeem.com/ads/bannerad/152/10/" border="0" /></span></strong></a><a href="http://ads.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=1&amp;ek=dw_A_utFcO"><strong><span style="color:#cc9933;"><img src="http://ads.imeem.com/ads/bannerad/153/10/" border="0" /></span></strong></a><a href="http://ads.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=2&amp;ek=dw_A_utFcO"><strong><span style="color:#cc9933;"><img src="http://ads.imeem.com/ads/bannerad/154/10/" border="0" /></span></strong></a></div></form></div></div><br /><p><strong><span style="color:#cc9933;"></span></strong></p><br /><p><br /><a href="http://www.imeem.com/bigblackbear/music/hhZOd3ol/palmy_dont_know_why/"><strong><span style="color:#cc9933;">Dont know why - Palmy</span></strong></a><strong><span style="color:#cc9933;"> </span></strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1957461118802769241-5346393006363179757?l=krittiya-k.blogspot.com' alt='' /></div>seekhttp://www.blogger.com/profile/03452895829725903994noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1957461118802769241.post-81571079047815903722009-01-05T05:14:00.000-08:002009-01-05T05:24:48.941-08:00<div style="width: 300px;"><object height="110" width="300"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;">พื้นที่่..<br /><br />คนทุกคนย่อมโหยหาและ<br />ต่างคนต่างก็มีพื้นที่ของตัวเอง<br />ที่ๆเราอยู่ ที่นี่ คือการเอาพื้นที่ของเรา<br />มาแชร์กัน<br />เราไม่พยายามที่จะดึงใครให้เข้ามาอยู่<br />ในพื้นที่ของเรา หรือ<br />เราจะผลักตัวเองให้ไปจมกับพื้นที่ของคนอื่น<br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);">แต่เราจะอยู่ร่วม ในพื้นที่ของกันและกัน</span><br /><br /></span></span>การเดินทางในปีที่แล้วจบไป<br />เริ่มการเดินทางใหม่ที่สวยงาม<br />เพราะเราจะทำให้มันสวยงาม<br /><br />.....<br /><br />ยังไม่จบ<br /><br />....<br /></span><br /><param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/dw_A_utFcO"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://media.imeem.com/m/dw_A_utFcO" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="110" width="300"></embed></object><div style="padding: 1px; background-color: rgb(230, 230, 230);"><div style="padding: 4px 4px 0pt 0pt; float: left;"><a href="http://www.imeem.com/"><img src="http://www.imeem.com/embedsearch/E6E6E6/" border="0" /></a></div><form method="post" action="http://www.imeem.com/embedsearch/" style="margin: 0pt; padding: 0pt;"><input name="EmbedSearchBox" type="text"><input value="Search" style="font-size: 12px;" type="submit"><div style="padding-top: 3px;"><a href="http://ads.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=0&amp;ek=dw_A_utFcO"><img src="http://ads.imeem.com/ads/bannerad/152/10/" border="0" /></a><a href="http://ads.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=1&amp;ek=dw_A_utFcO"><img src="http://ads.imeem.com/ads/bannerad/153/10/" border="0" /></a><a href="http://ads.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=2&amp;ek=dw_A_utFcO"><img src="http://ads.imeem.com/ads/bannerad/154/10/" border="0" /></a></div></form></div></div><br /><a href="http://www.imeem.com/bigblackbear/music/hhZOd3ol/palmy_dont_know_why/">Dont know why - Palmy</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1957461118802769241-8157107904781590372?l=krittiya-k.blogspot.com' alt='' /></div>seekhttp://www.blogger.com/profile/03452895829725903994noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1957461118802769241.post-21140509537895875192008-12-23T09:09:00.000-08:002008-12-23T09:58:01.630-08:00<span style="font-size:130%;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_VrHHAig0tjM/SVEc9R7XkLI/AAAAAAAAACI/Rl2Dq7Zbpwo/s1600-h/2_2.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 118px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_VrHHAig0tjM/SVEc9R7XkLI/AAAAAAAAACI/Rl2Dq7Zbpwo/s200/2_2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5283035676992311474" border="0" /></a><br /></span><div style="width: 300px;"><span style="font-size:130%;"><object height="110" width="300"><param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/dw_A_utFcO"><param name="wmode" value="transparent">24/12/08<br /><br />..ทุกข์อยู่ที่เรา เกิดขึ้นก็ที่เรา เพราะฉะนั้นเราก็ต้องเป็นคนดับทุกข์<br />-อรหันต์สัมเมอร์-(สงสัยว่าเขียนผิด-*-)<br />ความจริง<br />หนังบางเรื่องที่เราคิดว่ามันดูไม่ค่อยมีสาระเท่าไร<br />บางทีก็มีมากยิ่งกว่าหนังบางเรื่องซะอีก- -<br /><br />ฮะๆๆ เรื่องน่าขำในชีวิตวันนั้น<br />ไม่ใช่ว่าอยู่ดีๆก็นึกขึ้นมาได้แต่พอดีแม่โทมาก็เลยนึกออก<br />ด้วยความบังเอิญ(มั้ง)0-0<br />ณ วันหนึ่งที่ฉันไปขายของกับแม่ ไม่ๆ ไปช่วยแม่ขายของอ่ะนะ<br />มีอยู่ช่วงหนึ่งที่แม่ทำธุรกิจนำเข้า(ดูหรูดีแฮะ^^)<br />แม่นำเข้าฉาบ ฆ้อง จากพม่า ส่งไปขายที่ กทม.(กรุงเทพมหานครฯ)<br />ไม่บ่อยครั้งเท่าไรที่แม่จะถือโอกาสพาลูกไปเที่ยว<br />(ก็ไปช่วยน่ะล่ะ)<br />ช่วงปิดเทอม และครั้งนึงที่ภาพนั้นก็ยังคงจำได้ไม่เคยลืม อาเจ๊คนนึง<br />(จำชื่อไม่ได้แล้ว ร้านขายของอยู่ที่จำไม่ได้อีกละแต่น่าจะทำสำเพ็งมั้ง)<br />ความจริงแม่เองก็ส่งอยู่หลายร้าน แต่พอดีที่ฉันไปต้องเอาไปส่งที่ร้านเจ๊คนนี้<br />เธออายุก็มากอยู่ น่าจะราวๆ60ได้ เธอเป็นซิ้มแก่ๆที่งกเอามากๆ<br />ไม่มีลูก และสามี มีหลานชายนึงคน(เท่าทีเห็น)และพี่สาวเธอ(งกสุดๆเช่นกัน)<br />ดูจากสภาพร้านของเธอก็พอจะเดาออก เธอพยายามที่จะขายทุกอย่าง<br />ที่จะขายได้เกี่ยวกับพวกอลูมีเนียม พวกของใช้ในครัวเรือน<br />โดยยัดทุกสิ่งอย่างที่คิดว่าพวกคุณจะต้องใช้และต้องการ<br />และด้วยความปราถนาดีที่เวลาใครไปซื้อของที่เธอจะได้ไม่ต้อง<br />เสียเวลากับการไปหาซื้อที่อื่น(มหัศจรรย์.....<br />เดาเอาเองว่าเวลาของหายเธอจะรู้หรือไม่<br />และถ้าของที่อยู่ด้านในสุดจะเป็นอย่างไร)<br />ร้านเธอเป็นแค่อาคารพานิชย์(ตึกแถว)<br />คูหาเดียว ของทุกอย่างอยู่.. ทั้ง.. สอง.. ข้างฝา มีที่เดินได้เพียงแค่คนเดียว<br />ขอย้ำว่าคนเดียว เดินสวนกันคงเป็นไปได้ยากนอกจากจะผอมเอามากๆ<br />จากสภาพที่เล่ามาเวลาไปซื้อของคุณก็ไม่ต้องกังวล<br />และเสียเวลาเดินเข้าไปหา<br />เองเพราะไม่รู้แน่ๆว่าอะไรที่คุณต้องการอยู่ที่ไหน<br />แน่นอนเธอรู้ บอกเธอ เธอจัดให้ เช่นกัน เอาของไปส่งเธอ<br />ก็ต้องรอเธอที่หน้าร้านและไม่ต้องกังวลอีกเช่นกันว่า<br />ถ้ารอนานๆจะเมื่อย<br />เธอเข้าใจและได้เตรียมเก้าอี้รุ่น(น่าจะ)เก่า(มากแล้ว)<br />ไว้บริการคุณนั่งคอย<br />หากเธอหายไปนานๆเพื่อเตรียมตัวหรือหาของให้<br />(เรายืนยันเพราะเราเห็นมากับตา+ +)<br />แล้วเธอก็เดินออกมาตามคำร้องเรียก(น่าเสียดายที่ทางเดินแคบและกลัว<br />ปติมากรรมของเธอจะหล่นใส่กะบาลเพราะไม่คุ้นชินเส้นทาง<br />เราคงได้เข้าไป)<br />เธอเดินออกมาเพื่อบอกให้ฉันและแม่นั่งคอย แม่แนะนำฉันนิดหน่อย<br />(หวังว่าเธอคงอยากรู้)แล้วเธอก็เดินกลับเข้าไป คอยสักพักเธอเดินกลับ<br />ออกมาเพื่อบอกให้แม่ไปคอยชั่งของ(แม่ขายของเป็นกิโล)<br />ที่โกดังของเธอ<br />(เดาเอาเองว่าร้านยังขนาดนั้นโกดังจะขนาดไหน)<br />ซึ่งไม่ไกลมากเท่าไรแต่อยู่คนละซอย ฉันและแม่อาจจะรีบมาแต่เช้าเกินไปเรายังไม่ได้กินอะไร<br />เพราะอยากจะทำธุระให้เสร็จแม่คิดว่ามันก็คงจะแปบเดียว เราจะได้ไปหา<br />อะไรทำอย่างอื่นได้สะดวกไม่พะวง แต่ แม่เจ้ามันไม่เร็วอย่างที่คิด<br />กว่าที่เธอจะมาที่โกดังฉันและแม่นั่งรอเกือบชั่วโมง เธอบอกว่า<br />ไม่มีใครเฝ้าร้านเธอ เพราะหลานเธอไปส่งของ(เวงกำจิงๆ)<br />แต่มันอาจจะจริงก็ได้ที่เธอยุ่งตั้งแต่เช้ายันตอนนี้<br />เพราะตอนที่เธอเดินมา<br />พร้อมกับกุญแจโกดังซึ่งเธอกำลังยืนเปิดก็มีบางสิ่งบางอย่าง<br />ที่มันอยู่นอกเหนือจากการคาดเดา<br />ร่วงลงมาจากกางเกงของเธอ<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">โอ้ว..</span> ตอนนั้นฉันและแม่ยังไม่ทันสังเกตหรอก เพราะเราช่วยกันยกของไป<br />ที่ตาชั่งของเธอและแล้วแม่ก็สังเกตเห็น แม่ก็บ่นขึ้นมาด้วยความที่ไม่รู้<br />อะไรเอาเสียเลยว่า<span style="color: rgb(255, 102, 0);">"แหมแถวนี้แมวเยอะจัง ดูสิมาขี้เรี่ยราดไปหมด"</span><br />เธอรีบตอบขึ้นมาทันทีไม่รอให้สิ้นเสียงของแม่<span style="color: rgb(255, 102, 0);">"ขี้มง ขี้แมวอะไร ขี้อั้วเอง"</span><br />ฉันและแม่หันมามองหน้ากันโดยไม่ได้มีการนัดหมาย<br />0.. 0<br />และพร้อมกับคำยืนยัน มันร่วงมาต่อหน้าต่อตาอีกหนึ่ง <span style="color: rgb(255, 102, 0);">"แปะ"</span><br />..............................................<br /><br />ไร้คำบรรยาย... ใต้ภาพ อึ้งอ่ะๆ - -* แม่เลยแก้เขินด้วยการพูดน้ำเสียงติดตลก<br /><span style="color: rgb(255, 204, 102);">"ทำไมเจ๊ไม่ทำอะไรให้เสร็จก่อนค่อยมาล่ะ"</span><br />ซิ้มตอบทันทีเช่นกันว่า <span style="color: rgb(51, 102, 255);">"ยุ่งจะตายห่า อีกอย่างให้มึงมารอนานๆเสียเวลา"</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 0);">"ม่ะๆรีบชั่งเหอะ กูจะได้ไปล้าง"<br /><br />O.0 </span><br />แล้วฉันกับแม่ก็จะไปกินข้าวต่อซะด้วย<br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);">อยากบอกซิ้มเหลือเกินว่า </span> <span style="color: rgb(51, 204, 0);">เธอช่างมีสปริตแรงกล้า แต่เรื่องแบบนี้ฉันว่าทุกคนคงให้อภัยได้</span> <span style="color: rgb(51, 204, 0);">ถ้ารอนาน...T.T<br /><br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);">ไปขี้ไป๊!!<br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">**ขออภัยถ้าไม่สุภาพ</span><br /></span></span><br /><br /><embed src="http://media.imeem.com/m/dw_A_utFcO" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="110" width="300"></embed></object></span><div style="padding: 1px; background-color: rgb(230, 230, 230);"><form method="post" action="http://www.imeem.com/embedsearch/" style="margin: 0pt; padding: 0pt;"><span style="font-size:130%;"><input value="Search" style="font-size: 12px;" type="submit"></span><div style="padding-top: 3px;"><span style="font-size:130%;"><a href="http://ads.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=0&amp;ek=dw_A_utFcO"><img src="http://ads.imeem.com/ads/bannerad/152/10/" border="0" /></a><a href="http://ads.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=1&amp;ek=dw_A_utFcO"><img src="http://ads.imeem.com/ads/bannerad/153/10/" border="0" /></a><a href="http://ads.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=2&amp;ek=dw_A_utFcO"><img src="http://ads.imeem.com/ads/bannerad/154/10/" border="0" /></a></span></div></form></div></div><span style="font-size:130%;"><br /><a href="http://www.imeem.com/bigblackbear/music/hhZOd3ol/palmy_dont_know_why/">Dont know why - Palmy</a><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1957461118802769241-2114050953789587519?l=krittiya-k.blogspot.com' alt='' /></div>seekhttp://www.blogger.com/profile/03452895829725903994noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1957461118802769241.post-56612116404062962732008-12-22T06:49:00.000-08:002008-12-22T07:54:46.065-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_VrHHAig0tjM/SU-4LNpw3fI/AAAAAAAAACA/KbnbRbI986w/s1600-h/Pic%7Eof+%5Eguu%5E013.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_VrHHAig0tjM/SU-4LNpw3fI/AAAAAAAAACA/KbnbRbI986w/s320/Pic%7Eof+%5Eguu%5E013.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5282643390711782898" border="0" /></a><br /><div style="width: 300px;"><object height="110" width="300">22/12/08<br /><br /><br />ทุกวันที่กลับมาฉันจะนั่งมองฟ้าที่มืดสนิท<br />จากระเบียงหลังห้อง<br />มองขึ้นฟ้า...ดูดาว ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เงียบสงัด อากาศหนาว<br />อยู่ที่สูงมันก็คงหนาวกว่าปกติ<br />ชอบบรรยากาศนะ แต่หนาวมากไปไม่ค่อยดีเท่าไร<br />ก็เพราะ...อากาศมันหนาววว<br /><br /><br />กลับมาคิดทบทวนเรื่องราว..ในวันนี้ที่ผ่านมา<br />เรียนรู้อะไรบ้างน้าาาา..<br /><br />ออ..<br /><br />มนุษย์??<br />มนุษย์ที่โง่งมและน่าขัน<br />จมปรักอยู่กับชีวิตที่ถูกกำหนดมาจากคนอื่น(ซะส่วนใหญ่)<br />หนีสิ่งซึ่งหนีไม่ได้<br />แล้วเมื่อไรเราจะหลุดพ้น<br />แล้วเรากำหนดเองได้ไมล่ะ<br />แล้วชีวิตเราทำอะไรได้มากกว่าที่เป็นอยู่ไม<br />แล้วเราจะกอบโกยอะไรจากสิ่งที่ไม่จริง<br />เพื่ออะไร<br /><br />คำตอบหรอ...อืม..คำตอบ<br />ก็คงอยู่ที่เรา ความอยู่รอดรึ..ก็น่าจะใช่<br />แล้วเราจะตอบยังไงล่ะ นั่นสิ<br />เพราะเราต่างก็มีเหตุผลให้กับทุกสิ่ง<br />ยิ่งวกวน-*-<br />ดูเหมือนจะไม่มีคำตอบใดที่กระจ่างชัด<br /><br />อ่านหนังสือเรื่อง Tuesdays with Morrie<br />(เกือบจบแต่ยังไม่จบ~~)<br />น้อยคนจังที่คิดได้แบบครู<br />อาจรวมไปถึงครูของเรา^^<br />จริงของครูมอร์รี่ว่าวัฒนธรรมของเราไม่ได้ส่งเสริมให้เรา<br />คิดเรื่อง"ฉันจะทำอะไรถ้าเกิดวันนี้เป็นวันสุดท้ายของฉันในโลกนี้"<br />จนกว่าจะถึงเวลาที่เราใกล้ตายจริงๆ และเราก็จำเป็นต้องมีใครสักคนที่ชี้แนะให้เราคิดถึงเรื่องแบบนี้<br />เพราะความคิดแบบนี้ไม่เกิดขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติ<br />เราทุกคนต้องการครูที่เป็นครู...จริงๆ<br /><br />รึว่าเราต้องใกล้ตายก่อนหว่าาา<br />ถึงจะตอบได้- -<br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">จงอย่าไปยึดติดกับสิ่งใด เพราะไม่มีสิ่งใดที่ยั่งยืน<br /><span style="font-style: italic;"> </span></span> <br /><param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/dw_A_utFcO"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://media.imeem.com/m/dw_A_utFcO" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="110" width="300"></embed></object><div style="padding: 1px; background-color: rgb(230, 230, 230);"><div style="padding: 4px 4px 0pt 0pt; float: left;"><a href="http://www.imeem.com/"><img src="http://www.imeem.com/embedsearch/E6E6E6/" border="0" /></a></div><form method="post" action="http://www.imeem.com/embedsearch/" style="margin: 0pt; padding: 0pt;"><input name="EmbedSearchBox" type="text"><input value="Search" style="font-size: 12px;" type="submit"><div style="padding-top: 3px;"><a href="http://ads.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=0&amp;ek=dw_A_utFcO"><img src="http://ads.imeem.com/ads/bannerad/152/10/" border="0" /></a><a href="http://ads.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=1&amp;ek=dw_A_utFcO"><img src="http://ads.imeem.com/ads/bannerad/153/10/" border="0" /></a><a href="http://ads.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=2&amp;ek=dw_A_utFcO"><img src="http://ads.imeem.com/ads/bannerad/154/10/" border="0" /></a></div></form></div></div><br /><a href="http://www.imeem.com/bigblackbear/music/hhZOd3ol/palmy_dont_know_why/">Dont know why - Palmy</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1957461118802769241-5661211640406296273?l=krittiya-k.blogspot.com' alt='' /></div>seekhttp://www.blogger.com/profile/03452895829725903994noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1957461118802769241.post-14795030994679606312008-12-17T02:51:00.000-08:002008-12-19T00:32:05.236-08:00<span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#33cc00;">มนุษย์เกิดขึ้นพร้อมกับความทุกข์<br />ยิ่งมีชีวิตยืนยาว อยู่นาน ยิ่งโง่มากขึ้น<br />เพราะยิ่งนับวันก็ยิ่งหาทางเลี่ยงสิ่งซึ่งเลี่ยงไม่ได้<br />คือความตาย<br />น่าสงสารอะไรเช่นนั้น<br />ที่ดำรงชีวิตอยู่เพื่อไขว่คว้าหาสิ่งซึ่งไม่มีวันจะจับได้ถึง<br />กระหายที่จะอยู่รอดเพื่ออนาคต<br />จนไม่สามารถจะดำรง ชีวิตอยู่ได้ในปัจจุบัน </span><br /><br /><div style="width:300px;"><object width="300" height="110"><param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/dw_A_utFcO"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://media.imeem.com/m/dw_A_utFcO" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="110" wmode="transparent"></embed></object><div style="background-color:#E6E6E6;padding:1px;"><div style="float:left;padding:4px 4px 0 0;"><a href="http://www.imeem.com/"><img src="http://www.imeem.com/embedsearch/E6E6E6/" border="0" /></a></div><form method="post" action="http://www.imeem.com/embedsearch/" style="margin:0;padding:0;"><input type="text" name="EmbedSearchBox" /><input type="submit" value="Search" style="font-size:12px;" /><div style="padding-top:3px;"><a href="http://ads.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=0&ek=dw_A_utFcO"><img src="http://ads.imeem.com/ads/bannerad/152/10/" border="0" /></a><a href="http://ads.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=1&ek=dw_A_utFcO"><img src="http://ads.imeem.com/ads/bannerad/153/10/" border="0" /></a><a href="http://ads.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=2&ek=dw_A_utFcO"><img src="http://ads.imeem.com/ads/bannerad/154/10/" border="0" /></a><a href="http://ads.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=3&ek=dw_A_utFcO"><img src="http://ads.imeem.com/ads/bannerad/155/10/dw_A_utFcO/" border="0" /></a></div></form></div></div><br/><a href="http://www.imeem.com/bigblackbear/music/hhZOd3ol/palmy_dont_know_why/">Dont know why - Palmy</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1957461118802769241-1479503099467960631?l=krittiya-k.blogspot.com' alt='' /></div>seekhttp://www.blogger.com/profile/03452895829725903994noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1957461118802769241.post-86096070044810118602008-12-16T08:44:00.000-08:002008-12-16T08:54:40.399-08:00<span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:arial;font-size:130%;" >เราทุกคนต่่างมีป้ายยี่ห้อ</span><div style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:arial;"><span style="font-size:130%;">ทั้งที่เราติดไว้เอง และคนอื่นติดไว้ให้</span></div><div style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:arial;"><span style="font-size:130%;">แล้วเราก็ไปให้ความสำคัญกันตรงป้าย</span></div><div style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:arial;"><span style="font-size:130%;">มากกว่าความเป็นตัวตนที่แท้จริงของเขา</span></div><div style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:arial;"><span style="font-size:130%;">จริงเนอะ!!!</span></div><div style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:arial;"><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">เรากำลังมองข้ามอะไรไปรึป่าว....</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ป้าย ยี่ห้อ มีค่ามากกว่าของข้างใน</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">รึว่า ของข้างในมีค่ามากกว่ายี่ห้อ</span><br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1957461118802769241-8609607004481011860?l=krittiya-k.blogspot.com' alt='' /></div>seekhttp://www.blogger.com/profile/03452895829725903994noreply@blogger.com0