ใกล้สิ้นปี จบสิ้นกับปีเก่า มาเริ่มปีใหม่ กับอะไรใหม่ๆ
บางทีคนเราก็ไม่จำเป็นต้องรอ ว่าไม ระยะเวลาของการรอคอยมักมีที่สิ้นสุด
สำหรับฉัน ฉันรอคอยโอกาสที่"คนอื่น" ให้ แต่มันเหมือนไม่ได้รับอย่างเต็มใจ
อาจเพราะคนส่งเองก็มิได้ส่งอย่างเต็มใจเช่นกัน
ถึงวันนี้สมควรก้าวออกมาเพื่อหาตัวตน และ เริ่มออกเดินเพื่อเผชิญกับสิ่งที่จะเกิดขึ้น
เจ็บ กลัว เหม่นหมอง เหงา เศร้า ทเลาะ สุข ทุกข์ ป่วย เฮฮา รื่นเริง หงอย เซง ฯลฯ
ทุกอารมณ์ก่อ เกิด ไม่มี ใคร รู้ ว่า พรุ่งนี้ จะ เป็น ยังไง ต่อไป
ก็ปล่อย ให้มันเป็นเพียง อดีต หรือ อนาคต ที่ผ่านไป และยัง มาไม่ถึง
ชีวิตอยากจมจ่อม อยากอยู่กับที่ อยากวิ่ง อยากเดิน อยากทำ อยากเป็น
นั่นคือ ... ชีวิต
"อยู่ที่เรียนรู้ อยู่ที่ยอมรับมัน" เนื้อร้องเพลงนี้วนเวียนเข้ามาในสมองเสมอ
2010 ฉันจะ.. ไม่...
เกลียดตัวเอง
เกลียดคนอื่น
ตัดสิน
นินทา
ปากเสีย
...
นึกยังไม่ออก
.....
...
................ ผ่าน
2010 ฉันจะ...ทำ
เริ่มอะไรใหม่ๆ
คิดใหม่ๆ
ยิ้ม
หัวเราะ
ให้คนอื่นหัวเราะ
ถ่ายรูป
....
การตั้งเป้าหมาย ดี แต่ ทำได้จริงหรือ
ต้องรอดูกันต่อๆไป แต่ จะพยายาม
คงไม่มีใครอยากเดินอยู่กับที่
โอกาส ของ ทุก คน มี ไม่ เท่ากัน แล้ว แต่ความสามารถเฉพาะตัว ด้วย
แต่คนที่ มอง เห็นและ ให้ โอกาส คนอื่น อย่างแท้จริง
ฉันยังไม่เคยเจอ แม้ แต่ ตัว เอง
เพราะฉะนั้น ฉัน จะ ให้ โอกาส กับ ตัวเอง บ่อยๆ
ฉัน ไม่ ได้ รวย ล้นฟ้า ฉัน ไม่ มี ความรู้ อะไร มากมาย ให้ชื่นชม
ฉัน ไม่ได้ มี พ่อ หรือ แม่ เก่ง รวย ไว้ให้ อวด อ้าง เหมือน ใคร
ครั่ง หนึ่ง ฉันก็ สงสัย ว่าทำไม และ โทษ โชคชะตา
แต่วันนี้ ฉัน สงสัยน้อยลง เพราะฉัน คิด ว่า ฉันจะ สงสัย ไปทำ ไม
ไม่ มี อะไร ดี ขึ้น แม้ ฉันยัง ไม่ มี ใคร มองเห็น ไม่เป็นไร เพราะเขาไม่ได้มองด้วยซ้ำ
ฉัน ไม่ แคร์ ใคร มอง เห็นฉัน ฉันก็มองเห็น เขา แค่ นั้น ก็พอ
ฉัน มี ความคิด และ ฉัน จะ ทำ
0 ความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น