ออกจากห้อง2

07/08/09

วันนี้เป็นวันที่ห้าของการกลับมาเรียนในระบบ ที่ต้องบอกว่าเรียนในระบบก็เพราะว่าเริ่มเรียนก็มีการเช็คชื่อในตอนเช้าและตอนบ่าย บรรยากาศโดยรวมสำหรับนักเรียน ก็ยังคงเก๊กๆกันอยู่ เล็คเชอร์ตอนเช้าผู้สอนก็มีการทำไปอธิบายไปด้วย ซึ่งก็ทำให้เห็นภาพมากขึ้นและไม่น่าเบื่อเท่าไร นึกถึงคำที่ลุงใหญ่เคยบอกว่า ครูที่เข้าถึงนักเรียนได้ดีต้องไม่มีมาดของความเป็นครู และก็อย่างที่บอกไปอาจจะด้วยความที่ไม่ใช่อาจารย์ในมหาลัยจริงจังและกำลังเรียนโทอยู่ ด้วยวัยที่ใกล้เคียงกันก็เลยทำให้การเรียนมันเข้าถึงได้ง่าย ผ่านไปห้าวันเริ่มมองเห็นตัวเองว่าความกล้าความกลัวกลับมาอีก ความไม่กล้าถาม ความกลัวในการจะทำ แต่ก็ยังดีที่อย่างน้อยเราได้รู้ตัวเราเองว่าเรากลัว เราไม่กล้า ยอมรับกับมันและผ่านไปได้

11/08/09

ตอบคำถามเกี่ยวกับเว็บไซต์ดังต่อไปนี้....
๑.ชื่อเว็บไซต์
๒.จุดมุ่งหมายของเว็บไซต์
๓.สินค้าหรือบริการที่ต้องการนำเสนอ
๔.สินค้ากี่ประเภทที่จะขาย
๕.นึกถึงสีอะไร
๖.กลุ่มเป้าหมาย
๗.เนื้อหามีอะไร
๘.สิ่งดึงดูดใจ
๙.ข้อแตกต่างระหว่างเรากับคู่แข่ง
๑๐. สิ่งที่ขาดไม่ได้
................................
........
....

ชื่อหรอ.... อาศรมหิ่งห้อย จุดมุ่งหมาย อยากจะนำเสนอมุมมองใหม่ๆของการศึกษานอกระบบ แบบไม่มีสังกัด ไม่มีปริญญา ไม่มีใบประกาศ เป็นโฮมสคูลระดับอุดมศึกษา เรียนหลักสูตรที่ไม่มีสูตรตายตัว วิธีเรียนก็ด้วยการตั้งโจทย์จริงๆขึ้นมา เอาคนคละวัยคละรุ่นมาเรียนรู้ร่วมกันโดยใช้ไดอะล๊อกหรือสุนทรียสนทนาเป็นเครื่องมือ มีความเท่าเทียมกัน ไม่มีผู้เชี่ยวชาญ เอาความเชี่ยวชาญแต่ละแขนงมาผสมผสานกัน สีที่ใช้ก็อยากจะใช้สีดำกับสีเหลือง อยากให้เน้นแสงที่เรืองรองออกมาจากตูดหิ่งห้อยตามคำลุงใหญ่ที่บอกว่า เราจะร่วมเรียนรู้และเปล่งแสงด้วยตัวของเราเอง .............................
คำถามมากมายที่ให้ตอบ ทำให้เห็นถึงประเด็นมากขึ้นอย่างน้อยก็ได้กลับไปอ่านถึงที่มา จุดประสงค์ และแนวทางในการตั้งอาศรมหิ่งห้อยของลุงใหญ่ในเว็บวงน้ำชา สิ่งเหล่านี้คงเกิดขึ้นไม่ได้หากไม่มีคนร่วมเดินทาง

ใกล้วันแม่แล้วอยากเขียนอะไรถึงแม่สักเล็กน้อย
แม่ คือผู้หญิงธรรมดาๆที่คอยทำทุกอย่างให้ลูกสบายแม้เธอจะไม่ได้แสดงออกถึงความรักมากนักแต่เราก็รับรู้ได้ตั้งแต่จำความได้ฉันอยู่กับแม่ตลอดตั้งแต่เด็กด้วยความที่พ่อรับราชการตำรวจ และต้องไปทำงานต่างจังหวัด แม่จึงเป็นคนเดียวที่ดูแล บ้าน(หลังเก่า)ที่อยู่กันเพียง ๓ คน แม่ พี่ชาย และฉันก็ไม่โดดเดี่ยวมากนัก เพราะข้างๆบ้านเป็นบ้านของป้า ฉันและพี่ชายมักจะชอบไปเล่นที่บ้านป้ากับลูกพี่ลูกน้องอีกสองคน ซึ่งก็เป็นหัวโจกให้กับน้องๆนำพาการละเล่นมาเล่นกับน้องๆเสมอ แต่เราก็มักจะได้เล่นกันเป็นเวล่ำเวลาเพราะแม่ไม่ให้กลับบ้านเย็นและไม่ให้ออกจากบ้านหลังจากอาบน้ำแล้ว หากกลับผิดเวลา เธอก็จะเอาก้านมะยมซึ่งยืนต้นอยู่หน้าบ้าน รูดใบออกแล้วบรรจงวาดลวดลายบนน่อง ส่วนมากฉันกับพี่ชายก็จะเกเรกันเป็นครั้งคราวเพราะมันเจ็บ หลังจากเข้าบ้านเรื่องอาหารการกินเธอไม่เคยให้ขาดเธอมักจะหานมและขนมอัดไว้เต็มตู้เย็นจนพี่ชายตอนนั้นอ้วนซะจนใครๆก็เอาไปล้ออย่างสนุกปากว่า หมูตอน เช่นเดียวกัน ตอนเช้าก่อนไปโรงเรียนแม่จะไปตลาดเพื่อซื้อของทำกับข้าว แม่จะแบ่งงานบ้านให้เราทำโดยแบ่งหน้าที่คือ ตอนเช้าฉันต้องตื่นหกโมงเช้าเพื่อมานึ่งข้าว(ข้าวเหนียว) และกวาดบ้าน ส่วนพี่ ตื่นสายมาหน่อยเพื่อเก็บกวาดอึหมา พอแม่กลับมาจากตลาดฉันก็ต้องมาช่วยแม่ทำกับข้าวบ้างตามที่เธอจะใช้ ในตอนนั้นฉันไม่เข้าใจและออกจะโกรธ ว่าทำไมใช้แต่ฉัน มาตอนนี้ผ่านไปแล้วหลายปีฉันโตขึ้น และเข้าใจอะไรมากขึ้น แม่เป็นคนสอนให้ฉันรู้อะไรหลายๆอย่าง เธอไม่เคยไปขอใครกิน เธอมีศักดิ์ศรี ดิ้นรนทำมาหากินด้วยตัวเอง เธอไม่ไปวุ่นวายหรือทำลายใครก่อนและส่วนมากมักจะมีแต่คนรังแกเธอ เธอเป็นคนมีเหตุผล และคิดแตกต่างจากคนอื่น เธอไม่งมงายเรื่องไม่เป็นเรื่อง เธอไม่ติดเหล้า เธอไม่สูบบุหรี่ เธอไม่ติดการพนัน และที่สำคัญเธอรักครอบครัว
ฉันเองก็ได้ส่วนดีๆของเธอมาหลายอย่าง วันนี้อยากจะบอกแม่ว่า ขอบคุณแม่สำหรับทุกเรื่อง ที่ทำให้ แม้จะคิดได้ช้าแต่ก็ขอบคุณ และขอโทษถ้าทำให้แม่เสียใจ ผิดหวัง แต่อยากให้แม่รู้และภูมิใจเถอะแม่ ลูกแม่เป็นคนดี แม่คือต้นแบบ รักแม่...