วันอังคารที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2551

เรื่องขี้ๆ


24/12/08

..ทุกข์อยู่ที่เรา เกิดขึ้นก็ที่เรา เพราะฉะนั้นเราก็ต้องเป็นคนดับทุกข์
-อรหันต์สัมเมอร์-(สงสัยว่าเขียนผิด-*-)
ความจริง
หนังบางเรื่องที่เราคิดว่ามันดูไม่ค่อยมีสาระเท่าไร
บางทีก็มีมากยิ่งกว่าหนังบางเรื่องซะอีก- -

ฮะๆๆ เรื่องน่าขำในชีวิตวันนั้น
ไม่ใช่ว่าอยู่ดีๆก็นึกขึ้นมาได้แต่พอดีแม่โทมาก็เลยนึกออก
ด้วยความบังเอิญ(มั้ง)0-0
ณ วันหนึ่งที่ฉันไปขายของกับแม่ ไม่ๆ ไปช่วยแม่ขายของอ่ะนะ
มีอยู่ช่วงหนึ่งที่แม่ทำธุรกิจนำเข้า(ดูหรูดีแฮะ^^)
แม่นำเข้าฉาบ ฆ้อง จากพม่า ส่งไปขายที่ กทม.(กรุงเทพมหานครฯ)
ไม่บ่อยครั้งเท่าไรที่แม่จะถือโอกาสพาลูกไปเที่ยว
(ก็ไปช่วยน่ะล่ะ)
ช่วงปิดเทอม และครั้งนึงที่ภาพนั้นก็ยังคงจำได้ไม่เคยลืม อาเจ๊คนนึง
(จำชื่อไม่ได้แล้ว ร้านขายของอยู่ที่จำไม่ได้อีกละแต่น่าจะทำสำเพ็งมั้ง)
ความจริงแม่เองก็ส่งอยู่หลายร้าน แต่พอดีที่ฉันไปต้องเอาไปส่งที่ร้านเจ๊คนนี้
เธออายุก็มากอยู่ น่าจะราวๆ60ได้ เธอเป็นซิ้มแก่ๆที่งกเอามากๆ
ไม่มีลูก และสามี มีหลานชายนึงคน(เท่าทีเห็น)และพี่สาวเธอ(งกสุดๆเช่นกัน)
ดูจากสภาพร้านของเธอก็พอจะเดาออก เธอพยายามที่จะขายทุกอย่าง
ที่จะขายได้เกี่ยวกับพวกอลูมีเนียม พวกของใช้ในครัวเรือน
โดยยัดทุกสิ่งอย่างที่คิดว่าพวกคุณจะต้องใช้และต้องการ
และด้วยความปราถนาดีที่เวลาใครไปซื้อของที่เธอจะได้ไม่ต้อง
เสียเวลากับการไปหาซื้อที่อื่น(มหัศจรรย์.....
เดาเอาเองว่าเวลาของหายเธอจะรู้หรือไม่
และถ้าของที่อยู่ด้านในสุดจะเป็นอย่างไร)
ร้านเธอเป็นแค่อาคารพานิชย์(ตึกแถว)
คูหาเดียว ของทุกอย่างอยู่.. ทั้ง.. สอง.. ข้างฝา มีที่เดินได้เพียงแค่คนเดียว
ขอย้ำว่าคนเดียว เดินสวนกันคงเป็นไปได้ยากนอกจากจะผอมเอามากๆ
จากสภาพที่เล่ามาเวลาไปซื้อของคุณก็ไม่ต้องกังวล
และเสียเวลาเดินเข้าไปหา
เองเพราะไม่รู้แน่ๆว่าอะไรที่คุณต้องการอยู่ที่ไหน
แน่นอนเธอรู้ บอกเธอ เธอจัดให้ เช่นกัน เอาของไปส่งเธอ
ก็ต้องรอเธอที่หน้าร้านและไม่ต้องกังวลอีกเช่นกันว่า
ถ้ารอนานๆจะเมื่อย
เธอเข้าใจและได้เตรียมเก้าอี้รุ่น(น่าจะ)เก่า(มากแล้ว)
ไว้บริการคุณนั่งคอย
หากเธอหายไปนานๆเพื่อเตรียมตัวหรือหาของให้
(เรายืนยันเพราะเราเห็นมากับตา+ +)
แล้วเธอก็เดินออกมาตามคำร้องเรียก(น่าเสียดายที่ทางเดินแคบและกลัว
ปติมากรรมของเธอจะหล่นใส่กะบาลเพราะไม่คุ้นชินเส้นทาง
เราคงได้เข้าไป)
เธอเดินออกมาเพื่อบอกให้ฉันและแม่นั่งคอย แม่แนะนำฉันนิดหน่อย
(หวังว่าเธอคงอยากรู้)แล้วเธอก็เดินกลับเข้าไป คอยสักพักเธอเดินกลับ
ออกมาเพื่อบอกให้แม่ไปคอยชั่งของ(แม่ขายของเป็นกิโล)
ที่โกดังของเธอ
(เดาเอาเองว่าร้านยังขนาดนั้นโกดังจะขนาดไหน)
ซึ่งไม่ไกลมากเท่าไรแต่อยู่คนละซอย ฉันและแม่อาจจะรีบมาแต่เช้าเกินไปเรายังไม่ได้กินอะไร
เพราะอยากจะทำธุระให้เสร็จแม่คิดว่ามันก็คงจะแปบเดียว เราจะได้ไปหา
อะไรทำอย่างอื่นได้สะดวกไม่พะวง แต่ แม่เจ้ามันไม่เร็วอย่างที่คิด
กว่าที่เธอจะมาที่โกดังฉันและแม่นั่งรอเกือบชั่วโมง เธอบอกว่า
ไม่มีใครเฝ้าร้านเธอ เพราะหลานเธอไปส่งของ(เวงกำจิงๆ)
แต่มันอาจจะจริงก็ได้ที่เธอยุ่งตั้งแต่เช้ายันตอนนี้
เพราะตอนที่เธอเดินมา
พร้อมกับกุญแจโกดังซึ่งเธอกำลังยืนเปิดก็มีบางสิ่งบางอย่าง
ที่มันอยู่นอกเหนือจากการคาดเดา
ร่วงลงมาจากกางเกงของเธอ
โอ้ว.. ตอนนั้นฉันและแม่ยังไม่ทันสังเกตหรอก เพราะเราช่วยกันยกของไป
ที่ตาชั่งของเธอและแล้วแม่ก็สังเกตเห็น แม่ก็บ่นขึ้นมาด้วยความที่ไม่รู้
อะไรเอาเสียเลยว่า"แหมแถวนี้แมวเยอะจัง ดูสิมาขี้เรี่ยราดไปหมด"
เธอรีบตอบขึ้นมาทันทีไม่รอให้สิ้นเสียงของแม่"ขี้มง ขี้แมวอะไร ขี้อั้วเอง"
ฉันและแม่หันมามองหน้ากันโดยไม่ได้มีการนัดหมาย
0.. 0
และพร้อมกับคำยืนยัน มันร่วงมาต่อหน้าต่อตาอีกหนึ่ง "แปะ"
..............................................

ไร้คำบรรยาย... ใต้ภาพ อึ้งอ่ะๆ - -* แม่เลยแก้เขินด้วยการพูดน้ำเสียงติดตลก
"ทำไมเจ๊ไม่ทำอะไรให้เสร็จก่อนค่อยมาล่ะ"
ซิ้มตอบทันทีเช่นกันว่า "ยุ่งจะตายห่า อีกอย่างให้มึงมารอนานๆเสียเวลา"
"ม่ะๆรีบชั่งเหอะ กูจะได้ไปล้าง"

O.0
แล้วฉันกับแม่ก็จะไปกินข้าวต่อซะด้วย

อยากบอกซิ้มเหลือเกินว่า เธอช่างมีสปริตแรงกล้า แต่เรื่องแบบนี้ฉันว่าทุกคนคงให้อภัยได้ ถ้ารอนาน...T.T

ไปขี้ไป๊!!

**ขออภัยถ้าไม่สุภาพ



Dont know why - Palmy
เขียนโดย ที่ 0 ความคิดเห็น

วันจันทร์ที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2551

ตึกชั้น 4


22/12/08


ทุกวันที่กลับมาฉันจะนั่งมองฟ้าที่มืดสนิท
จากระเบียงหลังห้อง
มองขึ้นฟ้า...ดูดาว ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เงียบสงัด อากาศหนาว
อยู่ที่สูงมันก็คงหนาวกว่าปกติ
ชอบบรรยากาศนะ แต่หนาวมากไปไม่ค่อยดีเท่าไร
ก็เพราะ...อากาศมันหนาววว


กลับมาคิดทบทวนเรื่องราว..ในวันนี้ที่ผ่านมา
เรียนรู้อะไรบ้างน้าาาา..

ออ..

มนุษย์??
มนุษย์ที่โง่งมและน่าขัน
จมปรักอยู่กับชีวิตที่ถูกกำหนดมาจากคนอื่น(ซะส่วนใหญ่)
หนีสิ่งซึ่งหนีไม่ได้
แล้วเมื่อไรเราจะหลุดพ้น
แล้วเรากำหนดเองได้ไมล่ะ
แล้วชีวิตเราทำอะไรได้มากกว่าที่เป็นอยู่ไม
แล้วเราจะกอบโกยอะไรจากสิ่งที่ไม่จริง
เพื่ออะไร

คำตอบหรอ...อืม..คำตอบ
ก็คงอยู่ที่เรา ความอยู่รอดรึ..ก็น่าจะใช่
แล้วเราจะตอบยังไงล่ะ นั่นสิ
เพราะเราต่างก็มีเหตุผลให้กับทุกสิ่ง
ยิ่งวกวน-*-
ดูเหมือนจะไม่มีคำตอบใดที่กระจ่างชัด

อ่านหนังสือเรื่อง Tuesdays with Morrie
(เกือบจบแต่ยังไม่จบ~~)
น้อยคนจังที่คิดได้แบบครู
อาจรวมไปถึงครูของเรา^^
จริงของครูมอร์รี่ว่าวัฒนธรรมของเราไม่ได้ส่งเสริมให้เรา
คิดเรื่อง"ฉันจะทำอะไรถ้าเกิดวันนี้เป็นวันสุดท้ายของฉันในโลกนี้"
จนกว่าจะถึงเวลาที่เราใกล้ตายจริงๆ และเราก็จำเป็นต้องมีใครสักคนที่ชี้แนะให้เราคิดถึงเรื่องแบบนี้
เพราะความคิดแบบนี้ไม่เกิดขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติ
เราทุกคนต้องการครูที่เป็นครู...จริงๆ

รึว่าเราต้องใกล้ตายก่อนหว่าาา
ถึงจะตอบได้- -


จงอย่าไปยึดติดกับสิ่งใด เพราะไม่มีสิ่งใดที่ยั่งยืน

Dont know why - Palmy
เขียนโดย ที่ 0 ความคิดเห็น

วันพุธที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2551

แท้

มนุษย์เกิดขึ้นพร้อมกับความทุกข์
ยิ่งมีชีวิตยืนยาว อยู่นาน ยิ่งโง่มากขึ้น
เพราะยิ่งนับวันก็ยิ่งหาทางเลี่ยงสิ่งซึ่งเลี่ยงไม่ได้
คือความตาย
น่าสงสารอะไรเช่นนั้น
ที่ดำรงชีวิตอยู่เพื่อไขว่คว้าหาสิ่งซึ่งไม่มีวันจะจับได้ถึง
กระหายที่จะอยู่รอดเพื่ออนาคต
จนไม่สามารถจะดำรง ชีวิตอยู่ได้ในปัจจุบัน


Dont know why - Palmy
เขียนโดย ที่ 0 ความคิดเห็น

วันอังคารที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2551

ป้ายยี่ห้อ

เราทุกคนต่่างมีป้ายยี่ห้อ
ทั้งที่เราติดไว้เอง และคนอื่นติดไว้ให้
แล้วเราก็ไปให้ความสำคัญกันตรงป้าย
มากกว่าความเป็นตัวตนที่แท้จริงของเขา
จริงเนอะ!!!
เรากำลังมองข้ามอะไรไปรึป่าว....

ป้าย ยี่ห้อ มีค่ามากกว่าของข้างใน
รึว่า ของข้างในมีค่ามากกว่ายี่ห้อ

เขียนโดย ที่ 0 ความคิดเห็น
ป้ายกำกับ:
สมัครสมาชิก: บทความ (Atom)