วันอังคารที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2551

เรื่องขี้ๆ


24/12/08

..ทุกข์อยู่ที่เรา เกิดขึ้นก็ที่เรา เพราะฉะนั้นเราก็ต้องเป็นคนดับทุกข์
-อรหันต์สัมเมอร์-(สงสัยว่าเขียนผิด-*-)
ความจริง
หนังบางเรื่องที่เราคิดว่ามันดูไม่ค่อยมีสาระเท่าไร
บางทีก็มีมากยิ่งกว่าหนังบางเรื่องซะอีก- -

ฮะๆๆ เรื่องน่าขำในชีวิตวันนั้น
ไม่ใช่ว่าอยู่ดีๆก็นึกขึ้นมาได้แต่พอดีแม่โทมาก็เลยนึกออก
ด้วยความบังเอิญ(มั้ง)0-0
ณ วันหนึ่งที่ฉันไปขายของกับแม่ ไม่ๆ ไปช่วยแม่ขายของอ่ะนะ
มีอยู่ช่วงหนึ่งที่แม่ทำธุรกิจนำเข้า(ดูหรูดีแฮะ^^)
แม่นำเข้าฉาบ ฆ้อง จากพม่า ส่งไปขายที่ กทม.(กรุงเทพมหานครฯ)
ไม่บ่อยครั้งเท่าไรที่แม่จะถือโอกาสพาลูกไปเที่ยว
(ก็ไปช่วยน่ะล่ะ)
ช่วงปิดเทอม และครั้งนึงที่ภาพนั้นก็ยังคงจำได้ไม่เคยลืม อาเจ๊คนนึง
(จำชื่อไม่ได้แล้ว ร้านขายของอยู่ที่จำไม่ได้อีกละแต่น่าจะทำสำเพ็งมั้ง)
ความจริงแม่เองก็ส่งอยู่หลายร้าน แต่พอดีที่ฉันไปต้องเอาไปส่งที่ร้านเจ๊คนนี้
เธออายุก็มากอยู่ น่าจะราวๆ60ได้ เธอเป็นซิ้มแก่ๆที่งกเอามากๆ
ไม่มีลูก และสามี มีหลานชายนึงคน(เท่าทีเห็น)และพี่สาวเธอ(งกสุดๆเช่นกัน)
ดูจากสภาพร้านของเธอก็พอจะเดาออก เธอพยายามที่จะขายทุกอย่าง
ที่จะขายได้เกี่ยวกับพวกอลูมีเนียม พวกของใช้ในครัวเรือน
โดยยัดทุกสิ่งอย่างที่คิดว่าพวกคุณจะต้องใช้และต้องการ
และด้วยความปราถนาดีที่เวลาใครไปซื้อของที่เธอจะได้ไม่ต้อง
เสียเวลากับการไปหาซื้อที่อื่น(มหัศจรรย์.....
เดาเอาเองว่าเวลาของหายเธอจะรู้หรือไม่
และถ้าของที่อยู่ด้านในสุดจะเป็นอย่างไร)
ร้านเธอเป็นแค่อาคารพานิชย์(ตึกแถว)
คูหาเดียว ของทุกอย่างอยู่.. ทั้ง.. สอง.. ข้างฝา มีที่เดินได้เพียงแค่คนเดียว
ขอย้ำว่าคนเดียว เดินสวนกันคงเป็นไปได้ยากนอกจากจะผอมเอามากๆ
จากสภาพที่เล่ามาเวลาไปซื้อของคุณก็ไม่ต้องกังวล
และเสียเวลาเดินเข้าไปหา
เองเพราะไม่รู้แน่ๆว่าอะไรที่คุณต้องการอยู่ที่ไหน
แน่นอนเธอรู้ บอกเธอ เธอจัดให้ เช่นกัน เอาของไปส่งเธอ
ก็ต้องรอเธอที่หน้าร้านและไม่ต้องกังวลอีกเช่นกันว่า
ถ้ารอนานๆจะเมื่อย
เธอเข้าใจและได้เตรียมเก้าอี้รุ่น(น่าจะ)เก่า(มากแล้ว)
ไว้บริการคุณนั่งคอย
หากเธอหายไปนานๆเพื่อเตรียมตัวหรือหาของให้
(เรายืนยันเพราะเราเห็นมากับตา+ +)
แล้วเธอก็เดินออกมาตามคำร้องเรียก(น่าเสียดายที่ทางเดินแคบและกลัว
ปติมากรรมของเธอจะหล่นใส่กะบาลเพราะไม่คุ้นชินเส้นทาง
เราคงได้เข้าไป)
เธอเดินออกมาเพื่อบอกให้ฉันและแม่นั่งคอย แม่แนะนำฉันนิดหน่อย
(หวังว่าเธอคงอยากรู้)แล้วเธอก็เดินกลับเข้าไป คอยสักพักเธอเดินกลับ
ออกมาเพื่อบอกให้แม่ไปคอยชั่งของ(แม่ขายของเป็นกิโล)
ที่โกดังของเธอ
(เดาเอาเองว่าร้านยังขนาดนั้นโกดังจะขนาดไหน)
ซึ่งไม่ไกลมากเท่าไรแต่อยู่คนละซอย ฉันและแม่อาจจะรีบมาแต่เช้าเกินไปเรายังไม่ได้กินอะไร
เพราะอยากจะทำธุระให้เสร็จแม่คิดว่ามันก็คงจะแปบเดียว เราจะได้ไปหา
อะไรทำอย่างอื่นได้สะดวกไม่พะวง แต่ แม่เจ้ามันไม่เร็วอย่างที่คิด
กว่าที่เธอจะมาที่โกดังฉันและแม่นั่งรอเกือบชั่วโมง เธอบอกว่า
ไม่มีใครเฝ้าร้านเธอ เพราะหลานเธอไปส่งของ(เวงกำจิงๆ)
แต่มันอาจจะจริงก็ได้ที่เธอยุ่งตั้งแต่เช้ายันตอนนี้
เพราะตอนที่เธอเดินมา
พร้อมกับกุญแจโกดังซึ่งเธอกำลังยืนเปิดก็มีบางสิ่งบางอย่าง
ที่มันอยู่นอกเหนือจากการคาดเดา
ร่วงลงมาจากกางเกงของเธอ
โอ้ว.. ตอนนั้นฉันและแม่ยังไม่ทันสังเกตหรอก เพราะเราช่วยกันยกของไป
ที่ตาชั่งของเธอและแล้วแม่ก็สังเกตเห็น แม่ก็บ่นขึ้นมาด้วยความที่ไม่รู้
อะไรเอาเสียเลยว่า"แหมแถวนี้แมวเยอะจัง ดูสิมาขี้เรี่ยราดไปหมด"
เธอรีบตอบขึ้นมาทันทีไม่รอให้สิ้นเสียงของแม่"ขี้มง ขี้แมวอะไร ขี้อั้วเอง"
ฉันและแม่หันมามองหน้ากันโดยไม่ได้มีการนัดหมาย
0.. 0
และพร้อมกับคำยืนยัน มันร่วงมาต่อหน้าต่อตาอีกหนึ่ง "แปะ"
..............................................

ไร้คำบรรยาย... ใต้ภาพ อึ้งอ่ะๆ - -* แม่เลยแก้เขินด้วยการพูดน้ำเสียงติดตลก
"ทำไมเจ๊ไม่ทำอะไรให้เสร็จก่อนค่อยมาล่ะ"
ซิ้มตอบทันทีเช่นกันว่า "ยุ่งจะตายห่า อีกอย่างให้มึงมารอนานๆเสียเวลา"
"ม่ะๆรีบชั่งเหอะ กูจะได้ไปล้าง"

O.0
แล้วฉันกับแม่ก็จะไปกินข้าวต่อซะด้วย

อยากบอกซิ้มเหลือเกินว่า เธอช่างมีสปริตแรงกล้า แต่เรื่องแบบนี้ฉันว่าทุกคนคงให้อภัยได้ ถ้ารอนาน...T.T

ไปขี้ไป๊!!

**ขออภัยถ้าไม่สุภาพ



Dont know why - Palmy
เขียนโดย ที่

0 ความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น

สมัครสมาชิก: ส่งความคิดเห็น (Atom)