วันจันทร์ที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2551

ตึกชั้น 4


22/12/08


ทุกวันที่กลับมาฉันจะนั่งมองฟ้าที่มืดสนิท
จากระเบียงหลังห้อง
มองขึ้นฟ้า...ดูดาว ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เงียบสงัด อากาศหนาว
อยู่ที่สูงมันก็คงหนาวกว่าปกติ
ชอบบรรยากาศนะ แต่หนาวมากไปไม่ค่อยดีเท่าไร
ก็เพราะ...อากาศมันหนาววว


กลับมาคิดทบทวนเรื่องราว..ในวันนี้ที่ผ่านมา
เรียนรู้อะไรบ้างน้าาาา..

ออ..

มนุษย์??
มนุษย์ที่โง่งมและน่าขัน
จมปรักอยู่กับชีวิตที่ถูกกำหนดมาจากคนอื่น(ซะส่วนใหญ่)
หนีสิ่งซึ่งหนีไม่ได้
แล้วเมื่อไรเราจะหลุดพ้น
แล้วเรากำหนดเองได้ไมล่ะ
แล้วชีวิตเราทำอะไรได้มากกว่าที่เป็นอยู่ไม
แล้วเราจะกอบโกยอะไรจากสิ่งที่ไม่จริง
เพื่ออะไร

คำตอบหรอ...อืม..คำตอบ
ก็คงอยู่ที่เรา ความอยู่รอดรึ..ก็น่าจะใช่
แล้วเราจะตอบยังไงล่ะ นั่นสิ
เพราะเราต่างก็มีเหตุผลให้กับทุกสิ่ง
ยิ่งวกวน-*-
ดูเหมือนจะไม่มีคำตอบใดที่กระจ่างชัด

อ่านหนังสือเรื่อง Tuesdays with Morrie
(เกือบจบแต่ยังไม่จบ~~)
น้อยคนจังที่คิดได้แบบครู
อาจรวมไปถึงครูของเรา^^
จริงของครูมอร์รี่ว่าวัฒนธรรมของเราไม่ได้ส่งเสริมให้เรา
คิดเรื่อง"ฉันจะทำอะไรถ้าเกิดวันนี้เป็นวันสุดท้ายของฉันในโลกนี้"
จนกว่าจะถึงเวลาที่เราใกล้ตายจริงๆ และเราก็จำเป็นต้องมีใครสักคนที่ชี้แนะให้เราคิดถึงเรื่องแบบนี้
เพราะความคิดแบบนี้ไม่เกิดขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติ
เราทุกคนต้องการครูที่เป็นครู...จริงๆ

รึว่าเราต้องใกล้ตายก่อนหว่าาา
ถึงจะตอบได้- -


จงอย่าไปยึดติดกับสิ่งใด เพราะไม่มีสิ่งใดที่ยั่งยืน

Dont know why - Palmy
เขียนโดย ที่

0 ความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น

สมัครสมาชิก: ส่งความคิดเห็น (Atom)